صحيفه الحسن عليه السلام - حسن بن علی (ع ) - الصفحة ٢٤
مى دانست آن حضرت در نهاد مردم موقعيت بزرگى را داراست ودر بين مردم محبوبيت عظيمى دارد ، واز طرف ديگر نمى توانست براى مخالفت با امام از حربهء قتل عثمان وخونخواهى از أو استفاده كند ، چرا كه آن حضرت به هنگام مؤحاصره عثمان از مدافعين أو بشمار مى آمد .
آنچه از مذاكرات معاويه با يارانش بدست آمد عبارت بود از : ١ - نوشتن نامه هائى براى بزرگان ورؤساى قبائل وسرشناسان شهرها ودادن رشوه هاي كلان به آنها .
٢ - اعزام جاسوسان وخبر گزارانى به همه شهرهائى كه خلافتامام را پذيرفته بودند .
در اجراى اين امر دو جاسوس ماهر ومورد اعتمادش را به كوفه وبصره فرستاد ، اين دو جاسوس در كوفه وبصره دستگير شده وامام حسن عليه السلام وعبد الله بن عباس كه از طرف امام حاكم بصره بود آن دو را بقتل رساندند .
پس از اين جريان امام طى نامه أي به معاويه اخطار كرد واو را تهديد به جنگ نمود ، معاويه كه از وصول نامه امام بشدت ناراحت شده بود در صدد بر آمد از فريبكارى خود عذرخواهى نموده واز خودش در برابر كار زشتى كه مرتكب شده دفاع كند ، ودر اين مورد چاره أي جز اين نداشت كه خوشحالى خود از شهادت امير المؤمنين عليه السلام را انكار كند ، ودر باره اعزام جاسوسها هم بهتر ديد كه جريان را مسكوت گذارد واز بيان آن چشم پوشى نمايد .
معاويه در پاسخ نامه عبد الله بن عباس نيز همين شيوه را بكار برد ،