صحيفه الحسن عليه السلام - حسن بن علی (ع ) - الصفحة ٣٥٩ -           فصل چهارم

جز با اعتماد به ارزشمندى آن دراز نمى كرد ، از وقايع روزگار شكايت نكرده وخشمگين وملول نمى گرديد ، اكثر ايام ساكت بود ، وچون لب به سخن مى گشود بر گويندگان غالب مى گرديد .

انسانى ضعيف وناتوان شمرده مى شد ، وچون زمان كوشش فرامى رسيد همانند شير ژيان مى گرديد ، آنگاه كه درجمع دانشمندان قرارمى گرفت حرص أو درشنيدن ازگفتن بيشتربود ، مغلوب كلام وسخنمى گشت ، اما مغلوب سكوت نمى گرديد .

ودر مورد آنچه انجام نمى داد سخنى نمى گفت ، در مقابل آنچه نمى گفت را انجام مى داد ، اگر دو امربراو عرضه مى شد كه نمى دانست كداميك مورد خشنودى خداست ، آنچه بر هواى نفس خود نزديك بود را يافته وترك مى كرد ، كسى را برامرى كه مورد اعتذار واقع مى گردد ملامت نمى كرد .

( ٢٧ ) سخن آن حضرت درتوشه گرفتن براى روز قيامت أي پسرآدم تو از زماني كه از مادر زاده شدى همواره درحال نابودى عمرت مى باشى ، ازآنچه دردست دارى براى آينده ات توشه گير ، مؤمن توشه گرفته ، وكافر بهره مند مى گردد .