صحيفه الحسن عليه السلام - حسن بن علی (ع ) - الصفحة ١٦٧ -           فصل دوم

كند وچراغى فروزان است ، واز آنچه بندگان مى ترسند بيم دهنده وبه آنچه بدان اميد دارند بشارت دهنده است ، پس براى امت پند داد ورسالتش را به انجام رسانيد ، ودرجات عمل را به ايشان نماياند ، شهادتى كه بر آن عقيده مرده ومحشور شوم ، وبا آن در روز قيامت نزديك شده ومسرور گردم ، ومى گويم : أي بندگان خدا بشنويد ، وشما قلبها وگوشهائى داريد پس بينديشيد ، ما خاندانى هستيم كه خداوند ما را به اسلام گرامى داشت ، وما را برگزيد وانتخاب كرد ، واز ما پليدى را برطرف كرد وپاك وپاكيزه نمود ، وپليدى همان شك وترديد است ، هرگز در خداوند ودينش شكنمى كنيم ، واز هر پليدى وگمراهى ما را پاك گرداند ، در حاليكه از حضرت آدم تا ما مخلصانه براى أو بوده ايم ، در حاليكه آن نعمتي از جانب اوست ، در هر دو گروهى كه در ميان مردم وجود پيدا مى كند خداوند ما را در بهترين آنها قرار داده است .

قرون واعصار در گذر بود تا اينكه خداوند محمد صلى الله عليه واله را به پيامبرى برانگيخت وبراى رسالت أو را برگزيد ، وكتاب بر أو نازل فرمود ، آنگاه أو را امر كرد كه بسوى خداوند بخواند ، پدرم اولين كسى بود كه سخن خداوند وپيامبرش را پذيرفت ، واولين كسى است كه به أو ايمان آورد ، وخداوند وپيامبرش را تصديق كرد .