صحيفه الحسن عليه السلام - حسن بن علی (ع ) - الصفحة ٢٩٣ -           فصل مناظرات آن حضرت

ما اهل بيت مى گوئيم امامان وپيشوايان از ما هستند ، وخلافت وپيشوائى تنها سزاوار وشايستهء ماست ، وخداوند در كتابش وسنت پيامبرش ما را شايستهء آن دانسته است ، علم در ما وما اهل آنيم ، وتمامي آن با تمام جوانبش نزد من مى باشد ، وتا روز قيامت امرى محقق نمى گردد حتى زدن بر چهرهء كسى ، جز آنكه آن بوسيله پيامبر صلى الله عليه واله ديكته شده وعلى عليه السلام با دست خود نوشته ودر دست ما قراردارد .

وگروهى گمان مى كنند كه به خلافت از ما سزاوارترند ، حتى تو أي پسر هند اين ادعا را ذكر مى كنى ، وگمان مى كنى ( عمر ) نزد پدرم فرستاد كه مى خواهم قرآن را در يك مجموعه أي جمع آورى كنم پس آنچه از قرآن نوشته أي را نزد من بفرست ، فرستاده آمد ، امام فرمود : سوگند به خدا قبل از اينكه به تو برسد گردنم را مى زنى ، عمر گفت : چرا ؟ فرمود : چون خداوند مى فرمايد : ( آنانكه در علم راسخند ) ، فرمود : آيه مرا قصد كرده وتو ويارانت مقصود آيه نيستيد ، عمر خشمگين شد ، سپس گفت : پسر ابى طالب گمان مى كند آنچه در نزد اوست پيش فرد ديگرى وجود