صحيفه الحسن عليه السلام - حسن بن علی (ع ) - الصفحة ٢٦٩ -           فصل مناظرات آن حضرت

تا اينكه بدست آنان در جهنم سقوط نمودند ، وعذاب دردناكى را به آنان چشاندند ، وعمويت به دستور پيامبر تبعيد گرديد .

واما اينكه من آرزومند خلافتم ، سوگند به خدا اگر بدان اميدوار باشم من لياقت آن را دارم ، ومن مشابه برادرت ( معاويه ) نبوده وجانشين پدرت نيستم ، چرا كه برادرت نسبت به خدا متمرد ونسبت به ريختن خون مسلمانان ويافتن آنچه سزاوار آن نيست بسيار حريص است ، مردم را مكر وفريب مى دهد وخداوند نيز مكر مى كند واو بهترين مكر كنندگان است .

واما سخن تو كه على بدترين فرد قريش براى قبيلهء قريش بود ، سوگند به خدا كه شخص محترمى را تحقير نكرد ومظلومي را نكشت .

واما تو أي مغيرة بن شعبه ، تو دشمن خدا ورها كنندهء كتاب خدا وتكذيب كنندهء پيامبر خدا مى باشى ، وتو زناكار بوده وسنگسار نمودنت واجب است ، وانسانهاى عادل وپاك ومتقى بر زنايت گواهىدادند ، اما سنگسار نمودنت را به تأخير انداخت وحق را با اباطيل وسخن را با گفتارهاى نادرست قبول نكرد ، واينها علاوه بر عذاب دردناك وپستى در دنيا كه خداوند برايت مهيا ساخته است مى باشد ، وعذاب آخرت خواركننده تر مى باشد .