مسأله ١٠٨١: اگر روزه‌دار كارى كه حلال است و روزه را باطل مى‌كند، انجام دهد، مثلًا آب بياشامد، و بعد كار ديگرى كه حرام است و روزه را باطل مى‌كند- به جز جماع كه حكم آن گذشت- انجام دهد، مثلًا غذاى حرامى بخورد، يك كفّاره كافى است.

مسأله ١٠٨٢: اگر روزه‌دار آروغ بزند و چيزى در دهانش بيايد، چنانچه عمداً آن را فرو ببرد، روزه‌اش باطل است، و بايد قضاى آن را بگيرد، و كفّاره هم بر او واجب مى‌شود، و اگر خوردن آن چيز حرام باشد، مثلًا موقع آروغ زدن خون يا غذائى كه از صورت غذا بودن خارج شده بدهان او بيايد، و عمداً آن را فرو ببرد، روزه او باطل مى‌شود، و بنابر احتياط كفّاره جمع هم بر او واجب مى‌شود.

مسأله ١٠٨٣: اگر نذر كند كه روز معيّنى را روزه بگيرد، چنانچه در آن روز عمداً روزه خود را باطل كند بايد يك بنده آزاد كند، يا دو ماه پى‌درپى روزه بگيرد يا شصت فقير را اطعام كند، يعنى كفاره نذر را بدهد و قضاى آن را هم بگيرد.

مسأله ١٠٨٤: كسى كه اگر صرفاً به گفته كسى كه مى‌گويد مغرب شده افطار كند، و بعد بفهمد مغرب نبوده است قضاء و كفّاره بر او واجب است.

مسأله ١٠٨٥: كسى كه عمداً روزه خود را باطل كرده، اگر بعد از ظهر مسافرت كند يا پيش از ظهر براى فرار از كفّاره سفر نمايد، كفّاره او ساقط نمى‌شود، بلكه اگر قبل از ظهر مسافرتى براى او پيش آمد كند، بنابر احتياط كفّاره بر او واجب است.

مسأله ١٠٨٦: اگر عمداً روزه خود را باطل كند، و بعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا مرض براى او پيدا شود كفّاره بر او واجب نيست.

مسأله ١٠٨٧: اگر يقين كند كه روز اوّل ماه رمضان است و عمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده كفّاره بر او واجب نيست، همچنين است اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است يا اوّل شوّال و عمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود اوّل شوال بوده كفّاره بر او واجب نمى‌باشد.

مسأله ١٠٨٨: اگر روزه‌دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه‌دار است جماع كند، چنانچه زن را مجبور كرده باشد، كفّاره روزه خودش و روزه زن را بايد بدهد و اگر زن به‌