رساله توضيح المسائل - ط امير العلم - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١١١ - موارد تيمّم

مسأله ٢٠: كسى كه مى‌داند آب پيدا نمى‌كند، اگر بعد از داخل شدن وقت نماز وضوى خود را باطل كند يا آبى كه دارد بريزد معصيت كرده ولى نمازش با تيمم صحيح است، اگر چه احتياط مستحب آن است كه قضاى آن نماز را بخواند.

مورد دوّم‌

مسأله ٢١: اگر به واسطه پيرى، يا ترس از دزد و جانور و مانند اينها يا نداشتن وسيله‌اى كه آب از چاه بكشد، دسترسى به آب نداشته باشد، بايد تيمم كند.

مسأله ٢٢: اگر براى كشيدن آب از چاه دلو و ريسمان و مانند اينها لازم دارد و مجبور است بخرد يا كرايه نمايد، اگر چه قيمت آن چندين برابر معمول باشد، بايد تهيه كند. و همچنين است اگر آب را به چندين برابر قيمت بفروشند. ولى اگر تهيه آنها به قدرى پول مى‌خواهد كه نسبت به حال او آن مقدار ضرر دارد، واجب نيست تهيه نمايد.

مسأله ٢٣: اگر ناچار شود كه براى تهيه آب قرض كند بايد قرض نمايد ولى كسى كه مى‌داند يا گمان دارد كه نمى‌تواند قرض خود را بدهد واجب نيست قرض كند.

مسأله ٢٤: اگر كندن چاه مشقتى كه معمولًا تحمل نمى‌شود ندارد بايد براى تهيه آب، چاه بكند.

مسأله ٢٥: اگر كسى مقدارى آب بدون منتى كه معمولًا تحمل نمى‌شود به او ببخشد بايد قبول كند.

مورد سوّم‌

مسأله ٢٦: اگر از استعمال آب بر جان خود بترسد يا بترسد كه به واسطه استعمال آن مرض يا عيبى در او پيدا شود يا مرضش طول بكشد يا شدت كند يا به سختى معالجه شود بايد تيمم نمايد، ولى اگر آب گرم براى او ضرر ندارد، بايد با آب گرم وضو بگيرد يا غسل كند.

مسأله ٢٧: لازم نيست يقين كند كه آب براى او ضرر دارد بلكه اگر احتمال ضرر بدهد، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد و از آن احتمال ترس براى او پيدا شود بايد تيمم كند.

مسأله ٢٨: كسى كه مبتلا به درد چشم است و آب براى او ضرر دارد بايد تيمم نمايد.