رساله توضيح المسائل - ط امير العلم - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤٦٤ - احكام مالى كه انسان آن را پيدا مى كند

كافى است.

مسأله ٢٠٥٢: اگر انسان خودش نخواهد اعلان كند مى‌تواند به كسى كه اطمينان دارد بگويد از طرف او اعلان نمايد.

مسأله ٢٠٥٣: اگر تا يك سال اعلان كند و صاحب مال پيدا نشود مى‌تواند آن را براى خود بردارد به قصد اين كه هر وقت صاحبش پيدا شد عوض آن را به او بدهد، يا براى او نگهدارى كند كه هر وقت پيدا شد به او بدهد، يا از طرف صاحبش صدقه بدهد. ولى احتياط مستحب آنست كه از طرف صاحبش صدقه بدهد.

مسأله ٢٠٥٤: اگر بعد از آن كه يك سال اعلان كرد و صاحب مال پيدا نشد مال را براى صاحبش نگهدارى كند و از بين برود، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده و تعدى يعنى زياده روى هم ننموده ضامن نيست ولى اگر از طرف صاحبش صدقه داده باشد، يا براى خود برداشته باشد، در هر صورت ضامن است. امّا اگر صاحب مال بصدقه دادن راضى شود ضامن نيست.

مسأله ٢٠٥٥: كسى كه مالى را پيدا كرده، اگر عمداً به دستورى كه گفته شد اعلان نكند، گذشته از اين كه معصيت كرده، اگر براى خودش بردارد ضامن است و هر وقت صاحب آن پيدا شد بايد به او بدهد و اگر به نيت صاحب آن صدقه بدهد چنانچه بعداً صاحب آن پيدا شد و صدقه را قبول كرد وظيفه‌اى ندارد اما اگر صاحب آن به صدقه دادن راضى نشد بايد مثل يا قيمت آن را به او بدهد و صدقه‌اى كه پرداخته است براى خودش محسوب مى‌شود.

مسأله ٢٠٥٦: اگر ديوانه يا بچه نابالغ چيزى پيدا كند، ولىّ او بايد اعلان نمايد. و پس از آن براى او تملّك و يا از طرف صاحبش صدقه بدهد امّا اگر براى صغير مصلحت دارد بهتر است تملّك نمايد.

مسأله ٢٠٥٧: اگر انسان در بين سالى كه اعلان مى‌كند از پيدا شدن صاحب مال نااميد شود به نحوى كه اعلان كردن لغو شمرده شود، احتياط واجب آن است كه آن را صدقه بدهد.

مسأله ٢٠٥٨: اگر در بين سالى كه اعلان مى‌كند مال از بين برود، چنانچه در نگهدارى‌