قصد لذّت باشد مانعى ندارد، اگر چه احوط اجتناب است. و نيز نگاه كردن زن به بدن مرد نامحرم با قصد لذّت و به غير صورت و دستها بدون آن حرام مى‌باشد. و نگاه كردن به صورت و بدن و موى دختر نابالغ اگر به قصد لذّت نباشد و موجب تحريك شهوت نگردد و بواسطه نگاه كردن انسان نترسد كه به حرام بيفتد مانعى ندارد.

مسأله ١٩١٧: اگر انسان بدون قصد لذّت به آن قسمت از بدن زنهاى كافر كه معمولًا نمى‌پوشانند نگاه كند در صورتى كه نترسد بحرام بيفتد اشكال ندارد.

مسأله ١٩١٨: زن بايد بدن و موى خود را از مرد نامحرم بپوشاند بلكه احتياط واجب آن است كه بدن و موى خود را از پسرى هم كه بالغ نشده ولى خوب و بد را مى‌فهمد و بحدّى رسيده كه مورد نظر شهوانى است بپوشاند.

مسأله ١٩١٩: نگاه كردن به عورت ديگرى حرام است، اگر چه از پشت شيشه يا در آئينه يا آب صاف و مانند اينها باشد و نگاه كردن به عورت بچّه غير مميّز جايز است و زن و شوهر مى‌توانند به تمام بدن يكديگر نگاه كنند.

مسأله ١٩٢٠: مرد و زنى كه با يكديگر محرمند، اگر قصد لذّت نداشته باشند مى‌توانند غير از عورت به تمام بدن يكديگر نگاه كنند.

مسأله ١٩٢١: مرد نبايد به قصد لذّت به بدن مرد ديگر نگاه كند و نگاه كردن زن هم به بدن زن ديگر با قصد لذّت حرام است.

مسأله ١٩٢٢: چنانچه پزشك زن وجود داشته باشد پزشك مرد حق ندارد بيمار زن را معاينه كند كما اين كه بيمار زن حق ندارد با وجود پزشك زن اجازه دهد پزشك مرد او را معاينه كند. و چنانچه پزشك زن نباشد يا بيمارى خاصى باشد كه پزشك زن نتواند آن را معالجه كند زن بيمار مى‌تواند به پزشك مرد مراجعه كند. در اين صورت پزشك بايد براى معاينه به حد اقل اكتفا كند.

مسأله ١٩٢٣: اگر مرد براى معالجه زن نامحرم ناچار شود كه او را نگاه كند و دست به بدن او بزند اشكال ندارد، ولى اگر با نگاه كردن بتواند معالجه كند نبايد دست به بدن او بزند و اگر با دست زن بتواند معالجه كند، نبايد او را نگاه كند.

مسأله ١٩٢٤: اگر انسان براى معالجه كسى ناچار شود كه به عورت او نگاه كند، بايد