يكى از آنها باشد و انسان همراه آنها در آنجا مدتى زندگى كرده باشد و چه در آنجا متولد شده باشد يا در جاى ديگر. ٢- وطن غير اصلى، يعنى جايى كه انسان با اختيار خود به عنوان وطن انتخاب كند كه در دو صورت محقق مى‌شود: الف: جايى را براى زندگى خود انتخاب كند و قصد داشته باشد تا آخر عمر در آنجا بماند. ب: جايى را براى زندگى خود انتخاب كند و قصد رفتن از آنجا را نداشته باشد و آن قدر آنجا بماند كه عرفاً او را اهل آنجا بدانند. بنابراين كسى كه قصد داشته باشد مدتى هر چند طولانى در محلى بماند و بعد به جاى ديگر برود آنجا وطن او نمى‌شود.

مسأله ٧٠٤: كسى كه در دو محل زندگى مى‌كند؛ مثلًا شش ماه در شهرى و شش ماه در شهر ديگر مى‌ماند هر دو وطن او است اما اگر بيشتر از دو محل را براى زندگى خود اختيار كرده باشد بنابر احتياط واجب بايد نماز را هم شكسته بخواند و هم تمام.

مسأله ٧٠٥: در غير وطن اصلى و وطن غير اصلى كه ذكر شد در جاهاى ديگر اگر قصد اقامه نكند نمازش شكسته است چه ملكى در آنجا داشته باشد يا نداشته باشد و چه در آنجا شش ماه مانده باشد يا نمانده باشد.

مسأله ٧٠٦: اگر به جائى برسد كه وطن اصلى او بوده و عملًا از آنجا صرف‌نظر كرده يا به جائى برسد كه وطن غير اصلى او بوده و ديگر قصد ماندن در آنجا را ندارد، نبايد نماز را تمام بخواند اگر چه وطن ديگرى هم براى خود اختيار نكرده باشد.

مسأله ٧٠٧: مسافرى كه قصد دارد ده روز پشت سرهم در محلى بماند يا مى‌داند كه بدون اختيار ده روز در محلى مى‌ماند در آن محل بايد نمازهاى خود را تمام بخواند.

مسأله ٧٠٨: هرگاه شخصى بخواهد ٢٤٠ ساعت يا بيشتر در محلى بماند قصد اقامت محقق مى‌شود و بايد نماز را تمام بخواند. بنابراين اگر ساعت ١٠ صبح وارد شهرى شود در صورتى قصد اقامت محقق مى‌شود كه بخواهد بعد از ساعت ١٠ صبح روز يازدهم آنجا را ترك كند. و اگر اذان صبح در محلى حضور پيدا كرد لازم نيست ٢٤٠ ساعت تمام شود بلكه اگر بخواهد تا غروب روز دهم بماند كفايت مى‌كند و بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ٧٠٩: مسافرى كه مى‌خواهد ده روز در محلى بماند در صورتى بايد نماز را