رساله توضيح المسائل - ط امير العلم - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢١٨ - نماز مسافر

سفر نماز را تمام بخواند و روزه هم بگيرد.

مسأله ٦٧٠: كسى كه سفر او حرام نيست و براى كارِ حرام هم سفر نمى‌كند اگر چه در سفر معصيتى انجام دهد مثلًا غيبت كند يا شراب بخورد بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ٦٧١: اگر مخصوصاً براى آنكه كار واجبى را ترك كند مسافرت نمايد، نمازش تمام است. پس كسى كه بدهكار است اگر بتواند بدهى خود را بدهد و طلب كار هم مطالبه كند چنانچه در سفر نتواند بدهى خود را بدهد و مخصوصاً براى فرار از دادن قرض مسافرت نمايد نماز را تمام بخواند ولى اگر مخصوصاً براى ترك واجب مسافرت نكند بايد نماز را شكسته بخواند و احتياط آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسأله ٦٧٢: اگر سفر او سفرِ حرام نباشد ولى حيوان سوارى يا مركب ديگرى كه سوار است غصبى باشد نمازش شكسته است ولى اگر در زمين غصبى مسافرت كند بنابر احتياط واجب بايد نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسأله ٦٧٣: كسى كه با ظالم مسافرت مى‌كند اگر ناچار نباشد و مسافرت او كمك به ظالم باشد بايد نماز را تمام بخواند و اگر ناچار باشد يا مثلًا براى نجات دادن مظلومى با او مسافرت كند نمازش شكسته است.

مسأله ٦٧٤: اگر به قصد تفريح و گردش مسافرت كند حرام نيست و بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ٦٧٥: اگر براى لهو و خوش‌گذرانى به شكار رود نمازش تمام است و چنانچه براى تهيّه معاش به شكار رود نمازش شكسته است و اگر براى كسب و زياد كردن مال برود احتياط واجب آن است كه نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند ولى بايد روزه نگيرد.

مسأله ٦٧٦: كسى كه براى معصيت سفر كرده موقعى كه از سفر برمى‌گردد اگر توبه كرده بايد نماز را شكسته بخواند و اگر توبه نكرده بايد نماز را تمام بخواند. و اگر برگشتن از سفر در نظر عرف جزء رفتن به سفر، معصيت محسوب شود، بعيد نيست وظيفه‌اش تمام باشد گرچه احتياط آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسأله ٦٧٧: كسى كه سفر او سفر معصيت است اگر در بين راه از قصد معصيت‌