اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٧٣٥ - آموزش و نیروی انسانی
در زمینه آموزش نیروی انسانی، ایرانیها پیش بینی می کنند که تا سال ١٩٧٨ به ١/٢ میلیون کارگر
جدید احتیاج خواهد بود؛ حتی اگر تمام برنامه ها در سطح مطلوبشان اجرا شوند، یک کمبود در حدود
٠٠٠/٧٢٠ نفر پیش بینی شده است. این شغلها ممکن است از طریق وارد کردن کارگر خارجی پر شود و در
حقیقت، ایران هم اکنون از خیلی از دکترهای پاکستانی و هندی در مناطق روستایی استفاده می کند. به
علاوه برنامه های در جریانی وجود دارد که ٠٠٠/٧ مهندس، پرسنل پزشکی و تکنیسینهای ساختمانی از
فیلیپین و همچنین کارشناسانی از دیگر ملل استخدام نمایند. برای هماهنگی درخواستهای بخش عمومی
و خصوصی برای کارگر خارجی وزارت کار و امور اجتماعی یک مرکز کاریابی برپا کرده است، که به
پرسنل پزشکی و کارشناسان ساختمانی و راه سازی ارجحیت می دهد.
همچنین دولت ایران در تلاش است که ایرانیهای تعلیم دیده که در خارج زندگی می کنند را تشویق به
بازگشت نماید. خصوصا در رشته های پزشکی و در میان مهندسین توجه به کاهش فرار مغزها به اروپا و
ایلات متحده، معطوف شده است. آمار وزارت علوم نشان می دهد. که ٧١% تمام دانشجویان ایرانی که در
خارج تحصیل می کنند در آمریکا ٢٥ درصد در آلمان غربی، ١٠% در انگلستان و ٦% در فرانسه هستند.
دولت ایران قصد دارد که تیمهایی از استخدام کنندگان را به خارج اعزام دارد که با ایرانیان مهاجر تماس
برقرار کنند و به آنها پیشنهاد حقوق بهتر و توضیحاتی در مورد شرایط بهبود یافته کاری و اجتماعی بدهند،
که آنها را تحرکی به بازگشت به ایران کنند. ولی قسمت اعظم نیروی انسانی مورد نیاز آینده ایران بایستی
در داخل فراهم آید. با کمک وام ١٩ میلیون دلاری بانک جهانی، دولت ایران و یونسکو طرحی دارند که
یک پروژه ٧٠ میلیون دلاری برای ساختمان ٣٩ مدرسه جدید کشاورزی و حرفه ای، مدارس ابتدایی و
راهنمایی و تسهیلات آموزش معلم را شروع کنند. برنامه های جاری نیاز به دانش آموزان حرفه ای تا سال
١٩٧٨ را به ده برابر (حدود ٠٠٠/٥٦٠) آن چیزی که هم اکنون آموزش می بینند، عنوان می دارد. دولت
ایران امیدوار است که بیشتر این آموزش در آینده از طریق ١٥٠ مرکز آموزش حرفه ای سیار که
فارغ التحصیلان خود را به یک سیستم ٢٠٠ مرکزی کاریابی سیار و ١٥٠ مرکز کاریابی ثابت مرتبط
می کند انجام گیرد، و وزارت کار انتظار دارد که قادر باشد این کارگران را به مناطقی که گاز وجود دارد
منتقل نماید. در حال حاضر این مراکز عمدتا در مرحله برنامه ریزی هستند.
بعضی جنبه های آموزش جاری ایران بی هدف است و بایستی در آن تجدید نظر شود. تعداد زیادی از
فارغ التحصیلان دانشگاهی از اینکه می بینند بدون آموزش عملی بیشتر غیرقابل استخدام هستند ناامید و
پریشان می شوند. فارغ التحصیلان بی تخصص دبیرستانی اغلب قادر به پیدا کردن کارهای خوب بجز
بخش خصوصی که برنامه های آموزشی دارند نیستند. بعضی دانشگاهها شروع به عرضه درسهای کوتاه
مدت برای به وجود آوردن مهارتهای قابل جذب در بازار کرده اند، تا پاسخگوی این مشکل باشند و دولت
ایران در نظر دارد که ٦٠٠ فارغ التحصیل دبیرستان را سالانه تحت نظر سازمان بین المللی کار به خارج
اعزام دارد. تأکید بیشتر متوجه به کارگیری بهتر زنان می شود که قسمت بزرگی از بیکاران جامعه ایران را
تشکیل می دهند. در حال حاضر فقط ٦/١٣% زنان کار می کنند و انتظار می رود که این رقم فقط ٣/١٥% تا
سال ١٩٧٨ یعنی پایان برنامه پنجم افزایش پیدا کند.
گرچه بیش از نیمی فعالیت اقتصادی ایران در حال حاضر در دست دولت است، بخش خصوصی در
زمینه کارگر ماهر و نیمه ماهر یک نقش مستمر و مهم بازی می کند و اکثریت عظیمی از چنان کارگرانی