اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٤٨٨ - عرضه نفت اوپک تا پایان سال ١٩٨٥
بودند و منطقه تحت عملیات اکتشافی وسیع قرار گرفته است. افزایش تولید این شرکت همچنین نخواهد
توانست کاهش تولید منطقه اسکو را جبران نماید. براساس خوشبینانه ترین فرضیات تولید این شرکتهای
مشترک با ایران تا پایان سال ١٩٨٥ می تواند به ١ میلیون بشکه در روز برسد، ولی نتیجه محتمل الوقوع تر
٠٠٠/٧٠٠ بشکه در روز است. به نظر ما ترکیب ظرفیت رو به کاهش در حوزه های اسکو و افزایش
محدود در حوزه های شرکت های مشترک با ایران سبب می گردد که ظرفیت قابل ابقای این کشور در
مقایسه با ٥/٦ میلیون بشکه امروز چیزی بین ٥ تا ٦ میلیون بشکه در روز در سال ١٩٨٥ باشد.
عراق
دولت عراق درنظر دارد ظرفیت قابل ابقای سال ١٩٧٨ خود را از ٣ میلیون بشکه در روز تا اواسط
سالهای ١٩٨٠ به سطح ٤ میلیون بشکه در روز افزایش دهد. در مورد این گسترش برنامه ریزی شده
اطلاعات چندانی در دست نیست.
گسترش تولید نفت عراق کمتر از حد مورد انتظار بوده است، و برنامه های بغداد در مورد بازده آتی نیز
از سال ١٩٧٣ چندین بار کاهش یافته است. مهمترین حوزه های نفتی یعنی کرکوک و رومیله به نقطه اوج
تولیدی خود رسیده اند و باید برای ابقاء تولید از راههای چاره بسیار وسیع بهره گرفت. افزایش تولید باید
از اکتشافات اخیر تأمین گردد.
براس پترو، شاخه خارجی انحصار نفت دولتی برزیل و الف اراپ فرانسوی که هر دو با بغداد به
صورت پیمانکار همکاری می نمایند، اعلام کرده اند که از سال ١٩٧٤ اکتشافات نفتی صورت گرفته ٣
میلیارد بشکه نفت به ذخایر بازیافتی اضافه کرده است. این شرکتها درنظر دارند حفاریهای بیشتری انجام
دهند. در صورتی که وضع تولیدی حوزه های قدیمی تر ثابت بماند، گسترش برنامه ریزی شده حوزه های
جدید سبب خواهد شد که تولید کلی نفت خام عراق به ٥/٣ تا ٤ میلیون بشکه در روز تا پایان سال ١٩٨٥
برسد.
ونزوئلا
در سال ١٩٧٧ تولید نفت روزانه ٢/٢ میلیون بشکه تقریبا ٠٠٠/٤٠٠ بشکه پایین تر از ظرفیت قابل
ابقاء ولی برابر با سطوح برنامه ریزی شده صرفه جویی بود. ونزوئلا برای اینکه بتواند ظرفیت تولیدی
کنونی خود را حفظ نماید باید فعالیتهای اکتشافی خود را افزایش داده و در آبهای کارائیب و دریاچه
ماراکائیبو ذخایر بیشتری کشف نماید. لیکن از زمان ملی شدن صنعت نفت این تلاشها بی ثمر مانده است.
فعالیتهای اکتشافی در سال ١٩٧٦ نزدیک به حدود پایین حفاریهای انجام شده در آخرین سال عملیات
شرکتهای خصوصی بوده و مخارجی که در سال ١٩٧٧ برای حفاری صرف گردید، فقط مقدار کمی فعالیت
بیشتر را به دنبال داشت. با درصدهای توسعه فعلی، ما پیش بینی می کنیم که ظرفیت تا حدودی کاهش
خواهد یافت و از سطح کنونی ٦/٢ میلیون بشکه در روز به ٤/٢ میلیون بشکه در روز در سال ١٩٨٠ و
٣/٢ میلیون بشکه در روز تا پایان سال ١٩٨٥ تنزل خواهد کرد.
دولت در نظر دارد اهمیت زیادی برای تسریع اکتشافات و حفظ ظرفیت تولیدی در سالهای
٨٥١٩٧٨ قائل شود. و سعی خواده کرد تلاشهای خود را بر حوزه های نفتی امیدوارکننده، ولی واقع در