اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٤٨٧ - عرضه نفت اوپک تا پایان سال ١٩٨٥
از بین بردن محدودیتهای عملیاتی به عنوان آخرین راه چاره، افزایش دهند.
ایران
ظرفیت نفت قابل ابقای ایران درحال حاضر ٥/٦ میلیون بشکه در روز است. عامل قاطع تعیین کننده
ظرفیت آینده ایران، زمان بندی و میزان موفقیت در اجرای برنامه های وسیع تزریق مجدد گاز و
سرمایه گذاریهای عظیم در حوزه های تحت عملکرد اسکو یا کنسرسیوم شرکت های نفتی خارجی
تولیدکننده نفت ایران می باشد.
حفظ فشار ذخایر مارون و اهواز که دو حوزه نفتی عظیم این کنسرسیوم می باشد و روزانه ٢ میلیون
بشکه از تولیدات نفتی از آن حوزه ها برداشت می شود، (و بخش اعظم گاز طبیعی آن به شوروی صادر
می گردد) از اهم مسائل مورد توجه خاص شرکت ملی نفت ایران می باشد. ظرفیت ثانویه گاز مارون به
سرعت رو به گسترش است و شرکت ملی نفت ایران به اسکو دستور داده است که تا سال ١٩٨١ تولید گاز
اهواز و مارون را کاهش دهد. در عین حال قرار است گاز حوزه پارس جهت تزریق به مارون آورده شود
که از سال ١٩٨١ شروع می شود. در گچساران که سومین حوزه بزرگ نفتی است عملیات تزریق گاز آغاز
شده و یک برنامه احداث تونل فرعی تزریق گاز در کرنج در دست مطالعه است. حوزه نفتی آغاجاری که به
طور وسیعی در آن تولید انجام گرفته و در وضعیت کاهش تولید قرار دارد.
اسکو پیش بینی می کند که ظرفیت قابل ابقاء آن تا پایان سال ١٩٨٠ به ٢/٦ میلیون بشکه در روز
خواهد رسید و از آن پس کاهش یافته و تا پایان سال ١٩٨٣ به سطح ٨/٥ میلیون بشکه در روز خواهد
رسید. ولی حتی ادامه یافتن تولید ٨/٥ میلیون بشکه در روز نیز مستلزم حصول به یک زمانبندی پیچیده
سرمایه گذاری و اکتشاف ثانویه می باشد. برنامه پرخرج تزریق گاز (در سالهای ٨٤-١٩٧٨ معادل ١١
میلیارد دلار) نه برای رسیدن به مرتبه بالاتر در تولید بلکه به منظور بیشترین افزایش در بازیافت که عمدتا
به وسیله بالا بردن عمر حوزه ها انجام می گیرد، طرح ریزی شده است، علاوه بر این سالانه معادل ٥٠٠
میلیون دلار لازم است تا در زمینه تهیه تجهیزات نمک زدایی، انجام کار در مورد چاههای موجود و
حفاریهای جدید مصرف گردد. و اکتشافات جدید نیز باید به طور متوسط معادل ٥٠٠ میلیون بشکه در
سال باشد، تا سطح ظرفیت تولیدی برنامه ریزی شده را حفظ نماید. لیکن برنامه تزریق گاز به طور جدی
دچار وقفه گشته است. علاوه بر این ظرفیت اسکو نیز درحال حاضر ممکن است شروع به کاهش نموده
باشد. ارزیابی اخیر حوزه اسکو نشان داد که ظرفیت قابل ابقاء در آوریل ١٩٧٨ کمتر از ٩/٥ میلیون بشکه
در روز بوده است و در مقایسه، همین ظرفیت در سال ١٩٧٧ معادل ١/٦ میلیون بشکه در روز و در سال
١٩٧٦ معادل ٣/٦ میلیون بشکه در روز بود. احتمال موفقیت برنامه های حفاری اکتشافی نیز با درنظر
گرفتن نتایج ناراحت کننده گذشته اخیر چندان زیاد نیست. باتوجه به کلیه جهات، ما فکر نمی کنیم که اسکو
بتواند به هدف تولیدی خود دست یابد.
چهار شرکت مشترک با ایران نیز در خارج از حوزه عملکرد اسکو در سال ١٩٧٧ معادل ٠٠٠/٦٠٠
بشکه در روز نفت تولید کرده اند و میزان بازده آنها تا اواسط سالهای ١٩٨٠ به طور معتدل افزایش خواهد
یافت. در مقایسه با معیارهای خاورمیانه، ذخایر حوزه های این شرکتها بسیار ناچیز بوده و امکان
اکتشافات دیگر نیز چندان زیاد نیست. اکثر این حوزه ها نیز در اوایل و اواسط سالهای ١٩٦٠ کشف شده