اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٤٩٣ - تقاضای کشورهای سازمان همکاری و عمران اقتصادی برای نفت اوپک
* ظرفیت تولیدی ایران در سال ١٩٨٠ به پایین تر از ٦ میلیون بشکه در روز خواهد رسید و به تدریج به
سطح ٥ میلیون بشکه در روز کاهش خواهد یافت.
* عراق ظرفیت تولیدی خود را فقط به ٥/٣ میلیون بشکه در روز افزایش خواهد داد.
* کویت سقف تولیدی کنونی خود را حفظ می کند.
جدول ٢
تقاضای کشورهای سازمان همکاری و عمران اقتصادی برای نفت اوپک
٣ تقاضای کشورهای سازمان همکاری و عمران اقتصادی برای نفت اوپک
همان گونه که تولید کشورهای اوپک شاخص اصلی عرضه نفت جهانی است، نیاز نفت وارداتی
کشورهای عضو سازمان همکاری و عمران اقتصادی نیز شاخص تقاضای جهانی برای نفت اوپک
می باشد. برای تعیین دامنه ارقام تقاضای کشورهای عضو همکاری و عمران اقتصادی برای نفت اوپک در
سالهای ٨٥-١٩٧٨، این تجزیه و تحلیل به بررسی عرضه و تقاضا در زمینه همه اشکال انرژی پرداخته و
نفت اوپک را به عنوان یک وزنه ایجاد تعادل درنظر می گیرد. تقاضای انرژی در چهار منطقه عضو سازمان
همکاری و عمران اقتصادی یعنی آمریکا، ژاپن، اروپای غربی(١) و کانادا بر اساس فرضیه های مختلف رشد
تولید ناخالص ملی برآورد شده است. (به جدول ٣ نگاه کنید)
در تمام موارد پیش بینی های پایه ای ما در برگیرنده تأثیر قوانین گذشته بر تقاضا برای انرژی است
لیکن شرایط حاصله از قوانین پیشنهادی را درنظر نمی گیرد.
جدول ٣
قیمت انرژی داخلی در رابطه با قیمت دیگر کالاها در اروپای غربی، ژاپن و کانادا ثابت انگاشته شده
است. سیاست انرژی کنونی کانادا خواستار افزایش قمیت نفت داخلی دربرابر سطوح بین المللی تا سال
١٩٩٠ و افزایش قیمت گاز طبیعی داخلی به سطح رقابتی مناسب با نفت می باشد. ولی افزایشهایی که
تاکنون برنامه ریزی شده اند در سرتاسر دوران ٨٥-١٩٧٨ تأثیر ناچیزی بر قیمتهای نسبی انرژی خواهد
گذارد. در آمریکا، که قیمت داخلی انرژی خیلی کمتر از سطوح بازار جهانی آن است، ما فرض کرده ایم که
در این دوره و تا پایان سال ١٩٨٥ قیمت نسبی انرژی سالانه ٥/٢ درصد افزایش خواهد یافت. این
بالاترین میزان افزایشی است که دیگر تحلیلگران در صورت عدم تعادل قیمتها برآورد کرده اند.
عرضه انرژی غیرنفتی قابل حصول و تولید نفت داخلی از میزان تقاضای انرژی هریک از کشورهای
منطقه عضو سازمان همکاری و عمران اقتصادی کم شده است تا میزان تقاضا برای واردات نفتی برآورد
شود.(٢) پیش بینی های مربوط به عرضه داخلی به نظر ما در رابطه با آنچه امکان پذیر است عموما قضاوتهای
١- در سرتاسر این ارزیابی اروپای غربی شامل فرانسه ٬ ایتالیا ٬ انگلیس ٬ آلمان غربی ٬ اتریش ٬ بلژیک ٬ لوکزامبورگ ٬ دانمارک ٬ فنلاند ٬ یونان ٬ ایسلند ٬ ایرلند ٬ هلند ٬ نروژ ٬ پرتغال ٬ اسپانیا ٬ سویس ٬ سوئد و ترکیه می باشد. ٢- چون ما براساس هریک از فرضیات مربوط به رشد واقعی تولید ناخالص ملی کشورهای عضو سازمان همکاری و عمران اقتصادی در تولیدات داخلی انرژی آنان تغییر به وجود نیاوردیم ٬ متدولوژی ما نشان می دهد که واردات نفتی می تواند تقاضای روز افزون انرژی را درسطوح بالاتر رشد اقتصادی تأمین نماید. پیش بینی های مربوط به میزان و بافت آتی ظرفیت تولید برق با استفاده از سوخت فسیل نشان می دهد که کشورهای عضو سازمان همکاری و عمران اقتصادی ظرفیت کافی برای کاربرد مقادیر نفت پیش بینی شده توسط ما را خواهند داشت.