اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٦٧١ - خانه های انصاف و شوراهای داوری
در استانها به کار و فعالیت پرداخته و نه تنها به تدریس روشهای کشاورزی امروزی مشغول بوده اند، بلکه
روستاییان را تشویق کرده اند که به انجام پروژه های خودیاری در روستاهایشان بپردازند.
این سپاه از این نظر مورد انتقاد واقع شده که افراد صلاحیت داری را برای تدریس روشهای کشاورزی
به روستاها اعزام نمی دارد. که مقامات سپاه ترویج نیز در رد انتقادات می گویند که اداره ترویج کشاورزی
قادر نیست افراد مروج عادی را به نقاط دورافتاده اعزام نماید و وجود سپاهیان ترویج بهتر از هیچ است.
اعضای سپاه دانش متخصصین مجرب کشاورزی نمی باشند، ولی همه آنها کسانی هستند که از میان
فارغ التحصیلان دوره دبیرستان انتخاب می شوند و مسائل مربوط به کشاورزی را نیز در دبیرستان فرا
گرفته اند. علاوه بر این قبل از اعزام به محل مأموریت مقداری آشنایی نیز با برنامه مورد نظر پیدا می کنند.
نکته مهم دیگر این است که آنها به عنوان یک کانال ارتباطی بین دولت و روستاها و بالعکس عمل می کنند.
از نقطه نظر روانشناسی نیز حضور آنها در خدمت مجاز به غیبت از محل مأموریت خویش نیست.
روستاها نشانگر علاقه دولت به روستاییان است. یک عضو سپاهی پس از اعزام به محل مأموریت باید
برای مدت هیجده ماه در آنجا خدمت کند و تا پایان مدت خدمت مجاز به غیبت از محل مأموریت خویش
نیست.
بنا به گفته مقامات سپاه ترویج، بسیاری از کسانی که به استانها اعزام می شوند، از نوعی ذوق
میسیونری و علاقه به انجام کار خاص محوله برخوردار شده و شماری از آنها نیز پس از پایان دوره
خدمتشان به وزارت کشاورزی می پیوندند، بدین ترتیب از نظر دولت، سپاهیان ابتدا به صورت کارآموز به
کار پرداخته و در نقاطی که از نظر عاملین ترویج وزارت کشاورزی مناسب فعالیت نیست، جای آنها را
می گیرند.
خانه های انصاف و شوراهای داوری
٩ خانه های انصاف و شوراهای داوری
از زمان ایجاد اولین خانه انصاف در دسامبر ١٩٦٣، دولت ١٥٧٣ خانه انصاف دیگر در مناطق
روستایی ایران به وجود آورده که حدود ٢٠٠٠ روستا و توابع آنها را در برمی گیرد. به ما گفته شده که ٥/١
میلیون روستایی یعنی معادل ١٠% جمعیت ١٥ میلیون روستانشین که به این مراکز دسترسی دارند. طبق
برنامه های موجود باید حدود ٨٠٠ تا ١٠٠٠ خانه انصاف دیگر تا قبل از پایان سال ایرانی جاری ایجاد
شود (٢١ مارس ١٩٧٠) و دولت نیز قول داده که منابع لازم برای تأمین هزینه این سیستم کم خرج را تأمین
نماید. بر طبق گزارش وزارت دادگستری هر خانه انصاف سالانه به ٢٠٠٠٠ ریال بودجه (٢٧٠ دلار) برای
تأمین هزینه مربوط به میز و صندلی، لوازم التحریر و دیگر ضروریات نیاز دارد. طبق برآوردهای انجام
شده، باید حدود ١١٠٠٠ تا ١٢٠٠٠ خانه انصاف ایجاد شود تا نیاز کلی جمعیت روستانشین کشور
برآورده گردد، و طبق پیش بینی های موجود این برنامه در مدت ده سال تکمیل خواهد شد.
خانه های انصاف در یاری گرفتن از نظام «ریش سفیدان» (معتمدین روستا) بسیار موفق بوده است. به
عبارت دیگر این برنامه به نظام دیرین وجود افراد مسن و متعهد روستایی در حل مسائل مدنی روستایی
رسمیت داده است. علاوه بر این صورت جلسات تهیه شده توسط این نظام را از جنبه حقوقی برخوردار
ساخته که خود سطح تأثیر و کارایی آنها را نیز بالابرده است. مهمترین امتیاز این امر این است که در حال
حاضر روستاییان می توانند برای حل اختلافات جزئی خود سریعا اقدام کنند و برای این کار به خانه