اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٤٩٩ - تقاضای کشورهای سازمان همکاری و عمران اقتصادی برای نفت اوپک
قابل ملاحظه ای پدید آید. استفاده از ارقام سال به سال منتج به نرخهای رشد لازمه با تغییرات ملایمتری
می شود. تغییرات مزبور در رشد جمعیت قادر به کار، بیانگر یک نسبت کوچکتر از میزان بیکاری ثابت، به
میزان رشد تولید ناخالص ملی در کانادا و آمریکا پس از سال ١٩٨١ کمتر و نسبت بزرگتری در کشورهای
اروپای غربی می باشد.
به بعلت امکان تغییر در روندها و روابط تاریخی، میانگین سالانه محاسبه شده ٢/٤ درصد رشد برای
کشورهای عضو سازمان همکاری و عمران اقتصادی در سالهای ٨٥-١٩٧٨ را باید صرفا نشانگر رشد
تولید ناخالص ملی که برای ثابت ماندن بیکاری لازم می باشد دانست و نباید آن را یک پیش بینی دقیق
انگاشت. به طور مثال، در مورد آمریکا بسیاری از ناظران معتقدند که نرخهای رشد بیکاری مداوم کمتر از
آن چیزی است که علی الخصوص در سالهای ٨١١٩٧٨ مور استفاده قرار داده ایم. ظاهرا این نظریات
مختلف به موارد زیر ربط دارند: (الف) پیش بینی مشارکت کمتر نیروی کار و (ب) این اعتقاد که به لحاظ
نرخهای کاهش یافته تشکیل سرمایه و دیگر ضرایب، افزایشهای فرض شده در تولید ناخالص ملی ممکن
است مستلزم تغییرات بالاتری در اشتغال به جای افزایش در کارایی تولیدی بشاد. برای درنظر گرفتن این
امکان که میزان اشتغال ممکن است در رابطه با تولید ناخالص ملی آتی بیش از گذشته بالا برود، ما یک
سرّی فرضیات مختلف برای رشد تولید ناخالص ملی به میزان ٥/٠ درصد کمتر از سناریوی پایه در نظر
گرفتیم (نرخ میانگین برای کشورهای عضو سازمان همکاری و عمران اقتصادی در سالهای ٨٥-١٩٧٨
معادل ٧/٣ درصد می باشد).
جدول ٤
سطح پایین ترین سناریوی رشد، ما نرخهایی از میزان رشد تولید ناخالص ملی سالانه برای کشورهای
عضو سازمان همکاری و عمران اقتصادی در سالهای ٨٥-١٩٧٨ را با میانگینی معادل ٧/٣ درصد دربر
می گیرد. در بسیاری از موارد نرخها مشابه پیش بینی های بسیاری از پیشگویان اقتصادی است، گرچه
افزایش تولید ناخالص ملی آمریکا و کانادا در سالهای ٨٥-١٩٨٢ در قسمت مقادیر کوچکتر قرار
گرفته اند. گذشته از مسئله انرژی، بدبینی مربوط به رشد اقتصادی آتی ناشی از (الف) دورنمای تیره
سرمایه گذاری در رابطه با منافع ناچیز و تردید در زمینه تجارت و (ب) سیاستهای اقتصادی محتاطانه
دولتی در برابر کسری بودجه و پرداختهای عظیم، می باشد. در این سناریو، تقاضای انرژی کشورهای
پیشرفته به میزان سالانه ٩/٢ درصد در سالهای ٨٥-١٩٧٨ افزایش خواهد یافت که در سال ١٩٨٥
معادل ٦/٩٤ میلیون بشکه در روز می باشد.
در سناریوی سطح بالای رشد، تقاضای کشورهای عضو سازمان همکاری و عمران اقتصادی برای
انرژی از ٤/٧٥ میلیون بشکه در روز در سال ١٩٧٧ به ٩٨ میلیون بشکه در روز در سال ١٩٨٥ افزایش
می یابد.(١) نرخهای رشد تولید ناخالص ملی که در این سناریوها مورد استفاده واقع شده است کلاً در رابطه
با میزان حداکثری که پیش بینی کنندگان در مورد کشورهای عضو سازمان همکاری و عمران اقتصادی در
سالهای ٨٥-١٩٧٨ ابراز می دارند، بسیار ناچیزاست و میانگین آن ٢/٤ درصد سال می گردد و میزان رشد
١- به ضمیمه د در مورد مقایسه تقاضاهای پیش بینی شده انرژی نگاه کنید.