اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٤٦٩ - خلاصه بحث عرضه و تقاضای نفت تا پایان سال ١٩٨٥
پایین تر بیاید (پیش بینی ما در مورد حداقل ظرفیت تولیدی اوپک).
از نقطه نظر سودجویی اقتصادی کوته بینانه، سعودیها ممکن است به این نتیجه رسیده باشند که با
پیروی از برنامه های گسترش ظرفیت تولیدی گران قیمت، که توأم با خطراتی نیز هست فایده زیادی
عایدشان نخواهد شد. اکثر سیاستمداران ارشد نفتی عربستان سعودی طرفدار محدود کردن نه تنها تولید
نفت بلکه ظرفیت تولیدی آینده نیز هستند. آنها معتقدند که اگر نفت در اعمقا زمین بماند، بهترین نوع
پس انداز برای آنها به شمار می رود و نمی خواهند تحت فشارهای خارجی، سطح تولید خود را بیش از
آنچه که مایل هستند بالا ببرند. علاقه به صرفه جویی با این نظریه شدت گرفته است که محاسبه غلط در
مورد سطح تولیدی مناسب می تواند به از دست رفتن دائمی ذخایر نفتی منجر گردد.
گرچه افزایش عمده ظرفیت اهرمی علیه تصمیماتاوپک پدید می آورد، لیکن سعودیها معتقدند که این
افزایش عمده ظرفیت تولیدی، تحت فشار افزایش تقاضای جهانی بی اثر خواهد گردید. بنابراین باید
ملاحظاتی در زمینه سیاست خارجی انجام داد، تا سعودیها متقاعد شوند که باید یک سرّی تصمیمات
مثبت اتخاذ نمایند، تا در سال ١٩٨٥ ظرفیت تولیدی را به سطح ٥/١٢ میلیون بشکه در روز برسانند. به
هر حال، ما معتقدیم که تولید نفت عربستان سعودی در سطح ٥/١٠ میلیون بشکه در روز (حد وسط
پیش بینی ما در مورد ظرفیت تولیدی اوپک) تا سال ١٩٨٥ بیشتر امکان پذیر خواهد بود.
دیگر کشورهای اوپک
در رابطه با دیگر کشورهای اوپک، احتمال افزایش ظرفیت تولیدی نفت بسیار ناچیز است. در حالی
که نصب تجهیزات تولیدی جدید در ایران دچار وقفه گشته است، ظرفیت تولیدی ٥/٦ میلیون بشکه ای
این کشور نیز تا اواسط ١٩٨٠ به سطح ٥ تا ٦ میلیون بشکه در روز کاهش خواهد یافت. عراق باید بتواند
ظرفیت تولیدی خود را تا حدی بالا ببرد لیکن برنامه های بغداد در رابطه با تولید نفت در آینده از سال
١٩٧٣ تا به حال چندین بار با کاهش همراه شده است. نظریات مربوط به صرفه جویی در کویت و ابوظبی
نیز مانع از افزایش ظرفیت تولیدی می گردد. نیجریه، ونزوئلا و اندونزی نیز خواهند توانست سطح تولید
کنونی خود را حفظ نمایند.
کشورهای کمونیستی
دورنمای تولیدی کشورهای کمونیستی از زمان به پایان رسیدن آخرین تحقیق ما هنوز تغییر نکرده
است. ما پیش بینی کرده بودیم که در سالهای ٨٥-١٩٨١ ظرفیت تولیدی شوروی به سطح ١٠ میلیون
بشکه در روز کاهش خواهد یافت و این مقدار تولید نیاز داخلی شوروی را برآورده خواهد ساخت. لیکن
برای صدور آن به خارج، مازادی باقی نخواهد گذارد و از آنجایی که چین تنها مقدار کمی از نفت خود را به
خارج صادر خواهد کرد و اکثر کشورهای کمونیستی دیگر نیز دچار کمبود زیاد و فزاینده نفتی خواهند
شد. ما پیش بینی کرده ایم که کشورهای کمونیستی به جای صدور به واردکردن نفت می پردازند.
ولی معلوم نیست که تا سال ١٩٨٥ میزان واردات نفتی آنها چقدر خواهد بود. پتانسیل تقاضای آنها به
صرفه جویی و رشد اقتصادی بستگی دارد. علاوه بر این، آنها مجبورند ذخایر محدود ارز معتبر خود را بین
واردات نفتی و دیگر واردات دارای اولویت تقسیم نمایند. آنها اگر تنها رشد اقتصادی را درنظر بگیرند،