ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٨ - مقصود

بيان آيه ٦٠

قرائت‌

و عبد الطاغوت: حمزه بضم باء و جر تاء قرائت كرده است و ديگران به فتح باء و نصب تاء. قرائت اول بنا بر اين است كه عطف بر «القردة» باشد. در اين صورت كلمه «عبد» جمع نيست، بلكه مفردى است كه از آن اراده كثرت شده است مثل‌(إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها) (ابراهيم ٣٤: منظور از نعمت، نعمتهاست) قرائت دوم بنا بر اين است كه فعل ماضى و عطف بر «لعنه اللَّه» باشد.

اعراب‌

مثوبة: تميز نسبت. همچنين «مكاناً»( مَنْ لَعَنَهُ اللَّهُ‌): در باره اعراب «من» سه وجه است: ١- مجرور و بدل از «بشر» يعنى «هل انبئكم بمن لعنه اللَّه» ٢- مرفوع و خبر مبتداى محذوف. يعنى «هم من لعنه اللَّه» ٣- منصوب و بدل از محل جار و مجرور.

مقصود

اكنون خداوند پيامبر خود را مامور مى‌كند كه آنها را مخاطب سازد، فرمود:

-( قُلْ‌): به اين مشركان و يهوديان، كه استهزا مى‌كنند، بگو:

(هَلْ أُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِنْ ذلِكَ مَثُوبَةً عِنْدَ اللَّهِ‌): آيا شما را خبر دهم به آنچه كيفر آن پيش خداوند، بدتر از كارهايى است كه به خاطر آنها ما را مورد انكار قرار مى‌دهيد؟! مقصود اين است كه: اگر ايمان ما بخدا و قرآن و كتب آسمانى پيشين، پيش شما ناپسنديده است: من شما را به چيزى خبر مى‌دهم كه سرانجام آن نزد خداوند ناپسنديده‌تر خواهد بود.

برخى گويند: يعنى آيا شما را از حال كسانى كه حالشان از حال مسلمانانى كه مورد