ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٠ - دلالت آيه

ميبرد، اينان شعر زيرا از زبان برخى از زندانيان نقل كرده‌اند:

يعنى با اينكه اهل دنيا هستيم از دنيا خارجيم. ما نه مرده هستيم و نه زنده! هنگامى كه زندانيان براى كارى نزد ما مى‌آيد، تعجب ميكنيم و ميگوييم از دنيا آمده است.

(ذلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ‌): اين است خوارى آنها در دنيا و در آخرت بر ايشان عذابى بزرگ است.

اين آيه دلالت دارد بر بطلان قول كسانى كه ميگويند، حد، كيفر معاصى است، زيرا خداوند مى‌فرمايد: بعد از كيفرهاى دنيوى در آخرت نيز گرفتار عذاب عظيم هستند. با اينكه بر آنها اقامه حد شده است و مقصود اين است كه با اقامه حد سزاوار كيفر عظيم هستند. در عين حال ممكن است خداوند آنان را به لطف و كرم خود عفو و آن عذاب اكبر را با فضل خود از ايشان اسقاط كند.

(إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ‌): پس از بيان كيفر محارب، در اينجا حكم آنانى كه پس از محاربه و فساد توبه كرده و هنوز هم گرفتار نشدند، بيان ميكند.

اينان از كيفر مصون هستند. لكن اگر كسى بعد از گرفتارى توبه كند، نفعى ندارد و بايد كيفر به بيند.

(فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌): بدانيد كه خداوند آمرزگار و رحيم بوده، توبه آنان را مى‌پذيرد و آنها را ببهشت ميبرد.

دلالت آيه:

بعضى معتقدند كه:- توبه از معصيت، با دست زدن به معصيت ديگر صحيح نيست، البته با توجه با اينكه عمل بعدى معصيت است. لكن خداوند متعال در اين آيه، حكمى را بر توبه معلق كرده است كه معلوم ميشود اقدام به معصيت ديگر لطمه‌اى به آن وارد نميسازد.