(وَ رَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ‌): و چيزهايى كه مى‌پسنديد براى شما مباح كرد و در دسترس شما قرار داد. در اينجا( مِنَ الطَّيِّباتِ‌) گويد، زيرا هر چيز طيبى رزق نيست.

رزق چيزى است كه بتوان در آن تصرف كرد و كسى را نرسد كه از تصرف مانع شود.

(أَ فَبِالْباطِلِ يُؤْمِنُونَ‌): آيا به بتها و هر چه حرام شمرده شده و شيطان در نظرشان آراسته- مثل شتران گوش شكافته و ...- ايمان مى‌آورند و تصديق مى‌كنند؟

(وَ بِنِعْمَتِ اللَّهِ هُمْ يَكْفُرُونَ‌): و آيا به نعمتهايى كه برشمرديم، كفر مى‌ورزند و منكر ميشوند؟ ابن عباس گويد: منظور، توحيد، قرآن و پيامبر است.

(وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَمْلِكُ لَهُمْ رِزْقاً مِنَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ شَيْئاً وَ لا يَسْتَطِيعُونَ‌): آنها بتهايى مى‌پرستند كه مالك هيچگونه رزقى از آسمان و زمين نيستند و قدرتى هم ندارند. برخى گويند: رزقى كه از آسمان است، باران و رزقى كه از زمين است، گياه و ميوه و ... است.

(فَلا تَضْرِبُوا لِلَّهِ الْأَمْثالَ‌): در عبادت، براى خداوند مثل و مانند قرار ندهيد، زيرا او را شبيه و مانندى نيست كه سزاوار عبادت باشد. ابن عباس و قتاده گويند: خداوند اين جمله را در باره بت پرستى آنها فرموده است.

(إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ‌): خدا ميداند كه هر كه خداست، از داشتن شريك، منزه است و شما نميدانيد، بلكه جاهليد. و اگر فكر مى‌كرديد، متوجه مى‌شديد.

برخى گويند: يعنى خدا ميداند كه شما از بت پرستى چه زيانها مى‌بريد و شما نميدانيد و اگر مى‌دانستيد، از عبادت آنها خوددارى ميكرديد.