خدا همين فرشتگان را كه عِبادٌ مُكْرَمُونَ * لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُون[١] هستند، در دنيا به خدمت بندگانش مى‌فرستد؛ در حالى كه مى‌گويند: نَحْنُ أَوْلِياؤُكُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا.[٢] در آخرت هم فرشتگان نگهبان بهشت به استقبالشان مى‌آيند و خير مقدم‌گويان به آنان سلام و خوش‌آمد مى‌گويند: وَقالَ لَهُمْ خَزَنَتُها سَلامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوها خالِدِين؛[٣] فرشتگان در آخرت نيز، اين‌گونه در خدمت انسان هستند تا هر كارى دارد، با افتخار انجام دهند.

اگر در انسان هم ـ مانند ملائكه ـ تنها ميل به عبادت وجود داشت، هرگز به اين مقام با ارزش نمى‌رسيد. آن ارزش، به اين دليل است كه تمايل دو طرفه در وجود او تحقق دارد و انتخاب، با خود انسان است. در چنين جايى هم تمايل به صعود و هم ميل به سقوط وجود دارد؛ يعنى در يك ميدان، با دو جاذبه متضاد قرار گرفته است كه اين به سوى خود و آن به سمت خويش مى‌كشد. اولياى خدا و فرشتگان، او را به سوى خدا مى‌كشند و شياطين هم او را به سوى خود فرو مى‌آورند.

قرآن كريم مى‌فرمايد: مَثَل كسى كه به سوى شيطان مى‌رود، مانند فردى

[١] انبياء، ٢٦ و ٢٧: فرشتگان، بندگان شايسته اويند. هرگز در سخن بر او پيشى نمى‌گيرند و پيوسته به فرمان او عمل مى‌كنند. [٢] فصلت، ٣١: نَحْنُ أَوْلِياؤُكُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَفِي الآْخِرَةِ وَلَكُمْ فِيها ما تَشْتَهِي أَنْفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ؛ ما، ياران و مددكاران شما در دنيا و آخرت هستيم؛ و هرچه دلتان بخواهد، براى شما در بهشت فراهم است و هرچه طلب كنيد، برآيد. [٣] زمر، ٧٣: وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَراً حَتّى إِذا جاؤُوها وَفُتِحَتْ أَبْوابُها وَقالَ لَهُمْ خَزَنَتُها سَلامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوها خالِدِينَ؛ و كسانى كه تقواى الاهى پيشه كردند، گروه گروه به سوى بهشت راهنمايى مى‌شوند؛ هنگامى كه به آن‌جا مى‌رسند، درهاى بهشت را بر رويشان گشوده و نگهبانان به آنان مى‌گويند: «سلام بر شما! بفرماييد داخل بهشت و تا ابد بمانيد؛ اين نعمت‌هاى بهشتى، گوارايتان باد»!