سيرى در ساحل بينش و منش حضرت امام خمينى(ره) - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٨ - يك نكته از اين معنا (شرح يك كلمه)
سرمايهاى است كه خدا در اختيار انسان گذاشته تا با آن، تجارت كند و از عذاب اليم جان سالم به در ببَرد: هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلى تِجارَة تُنْجِيكُمْ مِنْ عَذاب أَلِيم؛[١]خداوند به زبان ما سخن گفته است كه ما بفهميم.
إِنَّ الإِْنْسانَ لَفِي خُسْر؛[٢] انسانى كه دائم در حال زيان است؛ يعنى آنكه سر به پايين دارد. إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحات؛[٣] مگر آنان كه نظر به بالا دارند؛ به خدا ايمان آوردهاند و براى او كار مىكنند. چنين انسانهايى، هيچ گاه ضرر نمىكنند. آنان كه هيچگاه توجّهشان به خدا نيست و در مقام بندگى او نيستند و نيروهاى خويش را صَرف بندگى خدا نمىكنند، ضرر مىبينند.
همه كسانى كه اهل ايمان و عمل صالح نباشند، در خسرانند و سرمايه خويش را به بهاى ناچيزى (ثمن بخس) باختهاند؛ يعنى به جاى نيروهايى كه صرف كردهاند، چيزى (سودى) نصيبشان نمىشود (شادى جهانگيرى، غم لشكر نمىارزد). البته ضررها نيز با هم فرق دارد: بعضى خيلى ضرر مىكنند؛ بعضى، خاسرند و عدهاى «اخسرين» هستند.
قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالاَْخْسَرِينَ أَعْمالا[٤]؛ يعنى مىخواهيد به شما بگويم كه ورشكستهترينها و زيانبارترينها كيانند؟ كسانى بيشتر از همه ضرر مىبينند كه توان خود را صرف لذتهاى دنيا مىكنند؛ در حالى كه مىپندارند كارشان درست است و هر چه آنان مىكنند، شيرين بُوَد!
گاهى يك شخص اشتباهى مىكند و سپس مىفهمد كه خطا كرده است؛ ولى
[١] صف، ١٠ ـ ١١: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلى تِجارَة تُنْجِيكُمْ مِنْ عَذاب أَلِيم * تُؤْمِنُونَ بِاللهِ وَرَسُولِهِ وَتُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللهِ بِأَمْوالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ. [٢] عصر، ٢. [٣] عصر، ٣. [٤] كهف، ١٠٣.