سفر به سرزمين هزار آيين - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٦٧ - با نخبگان و ايرانيان

پيش روان‌شناسان مختلف رفته‌ايد، ما هم مذهبى داريم شما بيا اين را هم مطالعه كن. گفتيم رهايمان كن، ما ديگر خسته شده‌ايم، مى‌دانيم كه مذهب شما هم راه درمان ما را ندارد. به دعوت او به منزلش رفتيم و شب را در آنجا خوابيديم. بعد گفتيم مذهب شما چيست، چه خصوصياتى دارد؟ گفت: دين ما اسلام است و اين دين مذاهبى دارد و يك مذهبش هم مذهب شيعه است. گفتيم عقيده‌تان چيست و چه حرفى دارد؟ گفت: ما معتقديم كه آخرين فرستاده الهى، پيغمبر ماست. يك كتاب آسمانى بر او نازل شده كه ناسخ همه اديان است ولى چيزى آن را نسخ نخواهد كرد. گفتيم مى‌شود مقدارى از اين كتاب را براى ما بخوانيد ببينيم حرف اين كتاب چيست. قرآن را گشود و اين آيه را خواند‌؛ يُسَبِّحُ للهِ ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَْرْضِ‌...[١]گفتم يعنى چه؟ گفت اين‌جا نوشته است كه آنچه در آسمان‌ها و زمين است تسبيح خدا را مى‌گويد. گفتم يك بار ديگر بگو، گفت اين آيه بخشى از قرآن است مى‌گويد هرچه در آسمان و زمين است تسبيح خدا را مى‌گويد. گفتم اين در، اين ديوار، اين من، اين تو، اين ميز چطور تسبيح خدا را مى‌گويند؟ گفت من نمى‌دانم، دين ما اين جورى است، گفتم اين‌كه نشد، كسى را معرفى كن كه بتواند توضيح بدهد اين آيه چه مى‌گويد. گفت اگر مى‌خواهى