سفر به سرزمين هزار آيين - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٤٨ - استاد مصباح

نمى‌شود در آن سهل‌انگارى كرد. نمى‌توان گفت هر شهر و هر محله‌اى حاكم داشته باشد. يكى از فلسفه‌هاى ضرورت حكومت اين است كه از اختلافات جلوگيرى شود. وقتى دو نفر يا دو گروه يا دو حزب، اختلافى پيدا مى‌كنند، بايد يك نفر بتواند حرف آخر را بزند تا جلوى اختلافات گرفته شود. اگر حكومت اسلامى هم به عهده اشخاص متعدد باشد، نقض غرض مى‌شود. همان دليلى كه حكومت را لازم مى‌داند، مى‌گويد حاكم هم بايد يك فرد مشخص باشد. به همين دليل در قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران تأكيد شده كه بايد نخبگان و خبرگان كشور، مجلس رسمى تشكيل دهند و با هم مشورت كنند و آن كسى را كه از ديگران اصلح است، براى ولايت امر انتخاب كنند و چون انتخاب شد همه علما و مردم بايد به طور يكسان در احكام حكومتى از او اطاعت كنند‌؛ بنابراين ما نبايد اين دو را خلط كنيم. براى ولايت امر حتماً بايد ولىّ امر مسلمين را بشناسيم كه الحمد‌لله همه ما شناخته‌ايم و جاى تأمل ندارد‌؛ اما در امر تقليد هركسى بايد درباره احكام شخصى‌اش، به شهادت دو نفر عادل، فقيهى را كه از ديگران اعلم است، انتخاب كند و وسواس هم خيلى لازم نيست.

مترجم: اگر فهم همه علوم در قرآن موجود است چرا علماى اسلام و به خصوص علماى تشيع مانند اروپايى‌ها و امريكايى‌ها اين همه اكتشافات و پيشرفت‌هاى مادّى نداشته‌اند؟