سفر به سرزمين هزار آيين - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٤٩ - استاد مصباح

استاد: وقتى آيه شريفه وَلا رَطْب وَلا يابِس إِلاّ فِي كِتاب مُبِين،[١] را با آيات قبلى‌اش ملاحظه بفرماييد كاملا روشن است كه منظور از اين كتاب مبين، آن لوح محفوظى است كه خداى متعال در آيات ديگر اشاره كرده است همه چيزهاى اين عالم از آن عالم نازل شده‌؛ وَإِنْ مِنْ شَيْء إِلاّ عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَما نُنَزِّلُهُ إِلاّ بِقَدَر مَعْلُوم،[٢] اين‌كه هر تر و خشكى در كتاب مبين هست، بدان معنا نيست كه در قرآن هست. كتاب مبين را اين‌جا مثل بسيارى از جاهاى ديگر «لوح محفوظ» تفسير كرده‌اند، و اما اين‌كه گفته شده همه چيز از قرآن استفاده مى‌شود، منظور احكام و حلال و حرام است، نه چيزهاى ديگر. هيچ عاقلى نگفته كه بنّايى يا آشپزى را بايد از قرآن آموخت، چگونگى ساخت مواد شيميايى را هم بايد از قرآن ياد گرفت. اين حرف‌ها به يك شوخى شبيه‌تر است. هيچ عاقلى چنين حرفى را نمى‌زند. آن آيه بدين معنا است كه ما با داشتن قرآن، براى شناخت حلال و حرام نبايد سراغ چيز ديگرى برويم‌؛ مگر سراغ كلام پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) و ائمه اطهار(عليهم السلام)كه آن بزرگان هم مفسر قرآن‌اند. ما اين‌جا دو مطلب داريم يكى اين‌كه همه احكام الهى كه بشر به آن نيازمند است، از قرآن استنباط مى‌شود. پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) و ائمه اطهار(عليهم السلام) هم تفسيرش