سفر به سرزمين هزار آيين - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٥ - انجمن فتوّت يزديان

مى‌كند، گويا يك گم‌شده‌اى دارد بايد با اين تشكر آن خلأ روحى‌اش پر شود. بهترين نمونه ابراز اين احساس درباره پدر و مادر است. خداى متعال در قرآن مى‌فرمايد: أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوالِدَيْك[١] هم مرا شكر كن و هم پدر و مادرت را، چون زحمت‌هاى والدين و به ويژه مادر خيلى خالص و پاك است. همه ما البته با شدت و ضعف، اين احساس را داريم كه نسبت به پدر و مادر مديونيم و بايد به گونه‌اى حقشان را ادا كنيم. وقتى با زبان، قدردانى مى‌كنيم وقتى دست مادرمان را مى‌بوسيم و در برابرش خضوع مى‌كنيم، گويا يك خلأى از وجود ما پر مى‌شود، عطشى از ما برطرف مى‌شود. با اين شكرگزارى احساس مى‌كنيم بارمان سبك شد. بايد دست مادرى را كه اين قدر مورد احترام است، بوسيد. در مقابلش خم شد پايش را بوسيد حتى كفشش را بوسيد. اين قدردانى براى چيست؟ براى اين‌كه چند صباحى به ما خدمت كرده است، اول ما را در درون خودش پرورش داده، سپس با شير دادن بزرگمان كرده تا رسيديم به جايى كه بتوانيم روى پاى خودمان بايستيم. اين خدمات را اگر با نعمت‌هاى پروردگار هستى مقايسه كنيم ـ كه يكى هم نعمت وجود مادر است ـ بسيار ناچيز است‌؛ اين هوا، اين خورشيد، غذاهاى گوناگون، عقل، شعور، احساس، ايمان، عاطفه و هزاران نعمت گوناگونى كه