سفر به سرزمين هزار آيين - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٦ - انجمن فتوّت يزديان

نمى‌توانيم شمارش كنيم آيا اين همه نعمت احتياج به شكر ندارد؟ آيا ما در خودمان احساس كمبود نمى‌كنيم؟! تا وقتى كه خدا را در برابر اين نعمت‌هاى بى‌كرانش شكر نكنيم، كمبود داريم، بدهكاريم. امام سجاد(عليه السلام) عرض مى‌كند: خدايا اگر من تمام عمرم را صرف كنم كه شكر يك نعمت تو را به‌جا آورم نمى‌توانم. فقط شكر يك نعمت‌؛ چراكه آن زبان شكر كننده را هم تو به من دادى، آن هوايى كه از دهان من خارج مى‌شود و لفظ مى‌آفريند تو خلق كردى، لغات و حروف را تو به من آموختى، و همه وسايل ديگرى كه براى يك كلمه شكر خدا گفتن لازم است. اگر آنها نبود نمى‌توانستم اين كلمه را بگويم. حالا وقتى كه اين كلمه را گفتم، آيا خود گفتن اين كلمه يك نعمتى از خدا نيست؟ پس يك بار ديگر براى اين‌كه موفق شدم بگويم خدا را شكر، بايد خدا را شكر بگويم. بار دوم كه گفتم، نعمت دوم پيدا شد، يك بار ديگر بايد تكرار كنم و اگر تا پايان جهان فقط براى همين يك نعمت، خدا را شكر كنم حقش ادا نمى‌شود. ما در مقابل يك چنين خدايى قرار داريم با نعمت‌هاى بى‌كرانى كه از عهده شمارش آنها برنمى‌آييم. پس چگونه بايد شكر خدا را به‌جاى آورد؟

آنچه خدا به عنوان شكر از ما مى‌خواهد چيزى است كه براى تكامل خود ما لازم است. خدا كمبودى ندارد. احتياج به شكر ما ندارد، مثلا ما وقتى مى‌گوييم خدايا