سفر به سرزمين هزار آيين - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٨ - انجمن فتوّت يزديان

سر و كارش با جسم ماست. مى‌بينيم مى‌شنويم احساس مى‌كنيم. بيشتر اوقات اين گرايش‌ها بر احساسات معنوى ما غلبه مى‌كند. معمولا جوان تا نيازهاى جسمانى‌اش تأمين نشود كمتر به نيازهاى معنوى توجه مى‌كند، مخصوصاً وقتى در و ديوار عالم، انسان را به سوى شهوات و لذت‌هاى مادّى سوق دهد، ديگر مجالى نمى‌گذارد كه فكر كند كه من براى چه آفريده شده‌ام. نتيجه غالب شدن اين گرايش‌هاى حيوانى چپاول اموال ديگران است، حكومت كردن بر مردم و بيگارى گرفتن از آنهاست. فرض كنيد ابرقدرت قلدرى مى‌آيد چند كشور مسلمان را درگير جنگ مى‌كند، هزاران بى‌گناه را به خاك و خون مى‌كشد آيا اين كار را قربة الى الله مى‌كند يا از سر هوس‌هاى شيطانى؟! اين هوس‌هاى شيطانى زندگى اجتماعى را به فساد مى‌كشاند و ظلم و جور را فراگير مى‌كند‌؛ ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ،[١]خدا اين فسادها را نيافريده، اين فسادهاى در خشكى و دريا، در اثر رفتارهاى انسان‌ها هويدا شده، چرا خدا مى‌گذارد اين فسادها تحقق يابد؟ براى اين‌كه آن كسانى كه اين اعمال وقيحانه را انجام مى‌دهند يك مقدارى مزه‌اش را بچشند و اثرش را ببينند‌؛ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا، تا معلوم شود براى چه خدا مى‌گويد اين كار را نكنيد. براى اين‌كه