سفر به سرزمين هزار آيين - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٦ - با استادان زبان فارسى

خودشان جدّى هستند، ولى اين مانع نشده تا عناصر نيكوى فرهنگ‌هاى ديگر را جذب نكنند. اين نمونه‌اى از حسن انتخاب هندوها است، حتى اگر اسلام را نپذيرفتند اما عناصرى از آن را قبول كردند.

يكى هم در زبان، با اين‌كه زبان فارسى با زبان باستانى هندى فاصله زيادى دارد ولى ادبيات ايرانى و هندى آن‌چنان با هم آميخته است كه گويى دو شاخه از يك درختند و آن‌چنان به هم پيوند خورده كه تفكيك اين‌ها از هم مشكل است. امروز اگر كتاب‌هاى فارسى را از كتابخانه‌هاى هند بردارند فكر نمى‌كنم يك مجموعه زيبا و كاملى باقى بماند. اين نشان مى‌دهد كه اين مردم حسن انتخاب داشتند و از زبان‌هاى ديگر، لغات و تركيبات و ادبيات و اشعارى را گرفته‌اند كه اكنون جزء فرهنگشان شده است. از چيزهاى جالبى كه من در همين سفر ديدم معبدى بود كه در شهر «آگرا» مى‌ساختند. هنوز سقف اين معبد را نزده بودند اما در سنگ نوشته‌اى در آنجا يك قصيده فارسى را خيلى شيوا و شيرين با نكته‌هاى عرفانى لطيف و ترجمه آن به زبان اردو آورده بودند.

اين تأثير عجيب فرهنگ ايرانى را در فرهنگ هندى مى‌رساند، قصيده شعرى براى معبد هندو به زبان و خط فارسى با مضامين اسلامى با واژه‌هايى كه اصلا از اسلام برخاسته است، اين بسيار گزينش پسنديده و شايسته و