معارف قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٩

آنان به شفاعتشان دل بسته‌اند، نفى مى‌كند.
آياتى ديگر نيز شفاعت را فقط براى خدا اثبات مى‌كند.
«ما لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِىٍّ وَ لا شَفيعٍ» «١» غير از خدا سرپرست و شفيعى نداريد.
«قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَميعاً» «٢» بگو: همه شفاعت از آن خداست.
در اين آيات، شفاعت فقط از آن خدا دانسته شده و در آياتى ديگر اجمالًا شفاعت غير خدا هم ثابت شده است.
«مَنْ ذَا الَّذى‌ يَشْفَعُ عِنْدَهُ الَّا بِاذْنِهِ» «٣» كيست كه بدون اذن او نزد وى شفاعت كند؟
«لا يَشْفَعُونَ الَّا لِمَنِ ارْتَضى‌» «٤» جز براى كسى كه خدا راضى است، شفاعت نمى‌كنند.
آيه زير از جمله آياتى است كه بصراحت درباره شفاعت غيرخدا دلالت دارد.
«فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعينَ» «٥» شفاعت شافعان سودى به ايشان (منكران قيامت) نمى‌رساند.
از اين آيه برداشت مى‌شود كه شفاعت در قيامت، واقع شده و افرادى به عنوان شفيع شفاعت مى‌كنند. «٦» بنابراين، غير از خدا و كسانى كه از جانب او اذن دارند، شفيع ديگرى نيست و شفاعت ذاتاً و بالاصاله فقط از آن خداست و به اذن او، بندگان خاص وى از انبيا و ملائكه و مؤمنان مى‌توانند شفاعت كنند.