«يا ايُّهَاالَّذينَ امَنُوا لاتَتَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ‌اللَّه عَلَيْهِمْ ...» «١» اى مؤمنان، گروهى را كه مورد خشم خدا قرار گرفته‌اند، به دوستى نگيريد.
٤- كينه توزى و نابخردى دشمنان‌ دشمنان اسلام، طيفى نابخرد و كينه‌توزند كه از جادّه صواب منحرف گشته، كفر را بر ايمان ترجيح داده‌اند و به همين دليل نبايد با آنان رابطه دوستانه داشت گرچه خويشاوند مؤمن هم باشند:
«يا ايُّهَااَّلذينَ امَنُوا لاتَتَّخِذُوا اباءَكُمْ وَ اخْوانَكُمْ اوْلِياءَ انِ‌اسْتَحَبُّواالْكُفْرَ عَلَى‌الْايمانِ ...» «٢» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، پدران و برادران خويش را- اگر كفر را بر ايمان ترجيح دادند- به دوستى نگيريد.
همچنين از روى نابخردى، دين خدا را به استهزا مى‌گيرند:
«يا ايُّهَاالَّذينَ امَنُوا لاتَتَّخِذُو االَّذينَ اتَّخَذُوا دينَكُمْ هُزُواً وَ لَعِباً مِنَ الَّذينَ اوتُوالْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَالْكُفَّارَ اوْلِياءَ ...» «٣» اى مؤمنان، كسانى را كه دين شما را به استهزا و بازى مى‌گيرند، از قبيل آنها كه پيش از شما كتاب دريافت كرده‌اند (اهل كتاب) و كافران را به دوستى نگيريد.
چنان كه عداوت و كينه‌توزى آنان نسبت به مسلمانان محرز است و هيچ خردمندى با دشمن خويش، دوستى نمى‌كند:
«انَ‌الْكافِرينَ كانُوا لَكُمْ عَدُوّاً مُبيناً»» همانا كافران، دشمنان آشكار شما هستند.