پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨٣ - امام حسين عليه السلام نورى در تاريكى راه
«تو پناه منى آنگاه كه همه راهها هر چند وسيع باشند مرا درمانده كنند، و زمين با همه بهناوريش بر من تنگ شود، (خدايا) اگر رحمت تو دستم نگيرد از رسوايان خواهم بود، تويى كه مرا بر دشمنانم يارى نموده پيروز فرمايى و اگر نصرت تو دستم نگيرد از شكست خوردگان خواهم بود... اى آنكه خود را ويژه والايى وبزرگوارى نمودى، اى آنكه دوستانش به عزّت او عزيز گشتند، اى آنكه پادشاهان طوق خوارى در برابرش برگردن نهاده، از قهر او بيمناكاند، (اى آنكه) خيانت چشمها، و اسرار سينهها و غيب آينده زمانها و روزگاران را مىداند، اى آنكه جز او كس نداند چگونه است او، اى آنكه جز او كس نداند چيست او، اى آنكه جز او هيچكس (حقيقت) او را نداند...»
اين قلب بزرگى كه در عرفات به پيشواز نسيم الهى شتافت، همان دلى است كه در روز عاشورا با يارى آن نسيم الهى پذيراى چالشهاى مرگ گشت. او در هنگاميكه بيش از ٣٠ هزار نفر از دشمنان خواهان قتلش بودند، متضرّعانه روبه پروردگارش فرمود:
«اللَّهُمَّ أَنْتَ مُتَعالِي الْمَكانِ، عَظِيمُ الْجَبَرُوتِ، شَدِيدُ الْمِحالِ، غَنِيٌّ عَنِ الْخَلائِقِ، عَرِيضُ الْكِبْرِياءِ، قادِرٌ عَلى ما تَشاءُ، قَرِيبٌ الرَّحْمَةِ، صادِقُ الْوَعْدِ، سابِغُ النِّعْمَةِ، حَسَنُ الْبَلَاءِ، قَرِيبٌ إِذا دُعِيتَ، مُحيطٌ بِمَا خَلَقْتَ، قَابِلُ التَّوْبَةِ لِمَنْ تَابَ إِلَيْكَ، قادِرٌ عَلى ما أَرَدْتَ، وَمُدْرِكٌ ما طَلَبْتَ، وَشَكُورٌ إِذا شُكِرْتَ، وَذَكُورٌ إِذا ذُكِرْتَ، أَدْعُوكَ مُحْتاجاً، وَأَرْغَبُ إِلَيْكَ فَقِيراً، وَأَفْزَعُ إِلَيْكَ