پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٢ - ١- امام حسين عليه السلام آموزگار دين مبين اسلام
اين امر مهمترين بعد، از دو بعد ايمان است. امّا هميشه انسانها به خاطر سنگينى و عظمت اين مسؤوليت، از انجام آن شانه خالى مىنمايند.
در دوران امام حسين عليه السلام بسيارى از افراد بودند كه ادّعا مىكردند از ياران اسلام و رهبران جهاد و انديشمندان دين هستند. امّا در برابر توطئههاى بنىاميّه- با اينكه مىدانستند كيان اسلام را مورد تهديد قرار داده است- عقبنشينى كردند و بدينسان زندگى دنيا را بر آخرت ترجيح داده و زندگانى آسوده را برگزيدند.
امّا، امام حسين عليه السلام با قيام الهى خويش، ميان حق و باطل، ياران حق و مدّعيان حق و نيز راه رسالت كه از گوهر دين محافظت مىنمايد و راه نفاق كه تظاهر به دين مىكند، جدايى افكند.
به انسانها آموخت كه همه آيات جهاد و حقايق دين مبين اسلام و تمامى آموزههاى پيامبر، هنوز پا برجا هستند و در گذر عصرها و دورانها نيز پا برجا خواهند ماند. همچنين به ايشان آموخت كه خداوند متعال هرگز قرآن را نازل ننموده تا تنها آيات آن، در دوران رسول اكرم پياده شوند و سپس پايان يابند و سرانجام به يك كتاب تاريخى غير قابل اجرا تبديل گردد. هرگز چنين نيست؛ بلكه آن، رسالت پروردگار در تمامى زمانها و براى همه بشريت مىباشد.
امام حسين عليه السلام اين حقيقت را در سخنى كه با علما به ميان آورده است، بيان مىنمايد:
«أَمّا بَعْدُ فَقَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله قَدْ قَالَ فِي حَياتِهِ: مَنْ رَأَى سُلْطاناً جائِراً مُسْتَحِلًا لَحُرَمِ اللَّهِ، ناكِثاً لَعَهْدِ اللَّهِ، مُخالِفاً