پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٨ - نفى غير خدا، سرآغاز ايمان است

«و كسانى كه از عبادت طاغوت پرهيز كردند و به سوى خداوند بازگشتند، بشارت از آنِ آنهاست؛ پس بندگان مرا بشارت ده. همان كسانى كه سخنان را مى‌شنوند و از نيكوترين آنها پيروى مى‌كنند...».

و در جايى ديگر مى‌فرمايد:

... فَمَن يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى‌ لَا انفِصَامَ لَهَا وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ‌ [١].

«... بنابراين، كسى كه به‌طاغوت [/ بت‌وشيطان، وهر موجود طغيانگر] كافر شود و به خدا ايمان آورد، به دستگيره محكمى چنگ زده است، كه گسستن براى آن نيست. و خداوند، شنوا و داناست.»

پس كفر ورزيدن به طاغوت، سرآغاز راه است و كسى كه به طاغوت كفر نورزد، نمى‌تواند به خدا ايمان بياورد. پس چگونه ممكن است كه دو رهبر، يكى رهبر هوى و هوس و ديگرى رهبر هدايت بر يك انسان گرد بيايند و راهنمايى كنند؟ امّا حركت انسان، توانايى تحمل دو رهبرى را ندارد. بنابراين نفى غير خداهمان سرآغاز تسليم و ايمان به خداست. و اين همان امرى است كه امام حسين عليه السلام بدان عمل نمود. او بدين‌سان گوشه گوشه زندگى ما را با نهضت بزرگ خويش روشن ساخته است.

سيّدالشّهدا نهضت خويش را اينگونه آغاز نمود كه از ابتداى حركت خويش پايان كار را در نظر داشت. زيرا او در ابتداى خروج خويش از مكّه مكرّمه فرمود: