پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١٣ - امام حسين عليه السلام نشانه خرد و احساس
و آرزوهاى والايى را مىآفريند. از اين رو، زندگى انسان زمانى زندگى نام مىگيرد كه انسان براى تحقّق امرى تلاش نمايد؛ در غير اينصورت آن را زندگى نمىنامند.
ياران امام حسين عليه السلام نيز به اين حقيقت دست يافتند و هنگامى اين زندگى را ترك نمودند كه مطمئن گشتند تاريخ، دستاوردهاى ايشان را با حروف نورانى در دلهاى مؤمنين- كه براى انتقام از ستمگران و سلطهگران بر قيام الهى پافشارى مىنمايند- خواهد نگاشت.
ولى بايد به اين نكته توجّه نماييم كه انسان علاوه بر احساسات شورانگيز، به چراغ هدايت نيز نيازمند است، چرا كه چراغ همان چيزى است كه نور مىافشاند و هدايت همان امرى است كه انسان را به راه راست رهنمون مىسازد. لكن ما كه به منزله امّتى مسلمان هستيم از اين جهت دور از امام حسين عليه السلام مىباشيم. زيرا متأسّفانه تنها با سيّدالشّهدا در احساسات و مصيبتهايش همراه مىباشيم.
براى هرچه شفافتر شدن اين امر بايد گفت براساس تاريخ كربلا، امام حسين عليه السلام ويارانش شب عاشورا را از دشمنان مهلت خواستند.
وصدالبتّه اين مهلت خواهى به خاطر ترس از مرگ يا شهادت نبود.
زيرا اين كاروان بىباك در حالى به سرزمين كربلا گام نهاد كه از قبل مىدانست سرنوشتش به كجا منتهى خواهد شد؛ ودليل اين گفته آن است كه امام حسين عليه السلام اندكى قبلاز ترك مدينه منوّره براى رد كسانى كه او را از كشته شدن و رويارويى زنان وكودكانش با آزار و آوارگى از سوى لشكر اموى بر حذر مىداشتند، فرمود: