پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٣ - ٥- پايدارى تا شهادت يا پيروزى

بدين‌سان احساسات را در خدمت خرد، عشق را در خدمت حقّ، گريستن را در راه اصلاح نفس قرار مى‌دهيم. همچنين مجالس عزادارى را به آموزشگاهى براى آموختن فقه دينى و هيئتها را به جايگاهى براى دفاع از مؤمنين كه دوستداران و پيروان امام شهيد مى‌باشند و نيز مظلومين سراسر جهان تبديل مى‌نماييم؛ و اگر چنين نكنيم، سيل جوشان و شورانگيز احساسات مردم، بى‌هدف پيش خواهد رفت.

٥- پايدارى تا شهادت يا پيروزى‌

اينك ما پس از آشكار ساختن راه، و روش نمودن راهبرد كار بايد استقامت و پايدارى را از رويداد عاشورا و سخنانى كه چون آذرخش ويرانگر بودند، الهام بگيريم. چنانكه امام حسين عليه السلام مى‌فرمايد:

«أَلَا وَإِنَّ الدَّعِيَّ ابْنَ الدَّعِي قَدْ تَرَكَنِي بَيْنَ اثْنَتَيْنِ: بَيْنَ السِّلَّةِ وَالذِّلَةِ

. وَهَيْهَاتَ لَهُ ذ لِكَ، هَيْهَاتَ مِنِّي الذِّلَّةُ؟ أَبَى اللَّهُ ذ لِكَ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ وَجِدُودٌ طَهُرَتْ، وَحُجُورٌ طَابَتْ، أَنْ نُؤْثِرَ طاعَةَ اللِّئامِ عَلى‌ مَصارِعِ الْكِرامِ» [١].

«آگاه باشيد! كه زنا زاده فرزند زنا زاده، مرا ميان دو چيز مخيّر كرده است؛ ميان شمشير كشيدن و خوارى ديدن! و چه دور است آن از من! چه دور است كه ما ذلّت را بپذيريم! خدا و پيامبر و مؤمنان و امّتهاى پاك و نياكان پيراسته ما، آن را براى ما نپسندند (آرى) نخواهند پذيرفت‌