پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت
(١)
پيشگفتار
١١ ص
(٢)
اين حسين كيست
١٥ ص
(٣)
بخش اوّل همگام با امام حسين عليه السلام
٢١ ص
(٤)
امام حسين عليه السلام نشانه راه يكتاپرستى
٢١ ص
(٥)
1- امام حسين عليه السلام آموزگار دين مبين اسلام
٢١ ص
(٦)
2- كلمه مسؤوليّتساز
٣٥ ص
(٧)
3- رهبرى ربّانى
٣٦ ص
(٨)
4- راه روشن و آشكار
٤٠ ص
(٩)
5- پايدارى تا شهادت يا پيروزى
٤٣ ص
(١٠)
امام حسين عليه السلام چراغ راه هدايت و كشتى نجات بخش
٤٩ ص
(١١)
الف- روز حسين عليه السلام
٤٩ ص
(١٢)
ب- رسالت عاشورا
٥٤ ص
(١٣)
امام حسين عليه السلام ضمير آگاه امّتو مسؤوليّت آينده
٥٩ ص
(١٤)
ضمير به پاخواسته
٦٠ ص
(١٥)
ماه محرّم آستانه رحمت
٦١ ص
(١٦)
1- بازگشت به سوى قرآن
٦٣ ص
(١٧)
2- بينش درست و سالم
٦٤ ص
(١٨)
3- دژ ايمان
٦٥ ص
(١٩)
4- مسؤوليّتهاى اجتماعى
٦٦ ص
(٢٠)
امام حسين عليه السلام، آن شهيد شاهد
٦٩ ص
(٢١)
كربلا كليد رويارويى
٧٦ ص
(٢٢)
امام حسين عليه السلام نورى در تاريكى راه
٧٩ ص
(٢٣)
امام حسين عليه السلام و تحوّل تمدّنى امّت
٩٣ ص
(٢٤)
امام حسين عليه السلام و بيدارى تمدّنى
١٠٠ ص
(٢٥)
بخش دوّم در مسير امام حسين عليه السلام
١٠٧ ص
(٢٦)
امام حسين عليه السلام نشانه خرد و احساس
١٠٧ ص
(٢٧)
امام حسين عليه السلام ضمانت هدايت و رستگارى
١٢١ ص
(٢٨)
رسالت پيامبران
١٢٢ ص
(٢٩)
بازگشت به سوى حقيقت دين
١٢٢ ص
(٣٠)
حقايق دين در قرآن
١٢٧ ص
(٣١)
فرصت اصلاح نفس
١٣٠ ص
(٣٢)
امام حسين عليه السلام و روش برائت از مشركين
١٣٣ ص
(٣٣)
نفى غير خدا، سرآغاز ايمان است
١٣٦ ص
(٣٤)
1- درس مسؤوليّت
١٤١ ص
(٣٥)
2- پيروى از رهبرى ربّانى
١٤٢ ص
(٣٦)
3- انتخاب راه سالم
١٤٣ ص
(٣٧)
امام حسين عليه السلام محور حكمت آفرينشو نماد مبارزه با سركشى
١٤٦ ص
(٣٨)
امام حسين عليه السلام محور حكمت آفرينش
١٤٦ ص
(٣٩)
شهادت، بزرگترين كرامت
١٥٠ ص
(٤٠)
وحشت رژيم اموى از امام حسين عليه السلام
١٥٢ ص
(٤١)
پاسخ دندانشكن
١٥٣ ص
(٤٢)
جنايتهاى رژيم اموى
١٥٤ ص
(٤٣)
فتنه بزرگ
١٥٧ ص
(٤٤)
زمينه سازى براى انقلاب
١٥٩ ص
(٤٥)
راز عظمت امام حسين عليه السلام
١٦٢ ص
(٤٦)
اراده، حكمت آفرينش
١٤٨ ص
(٤٧)
كربلا چكيده دلاوريهاى تاريخ
١٤٨ ص
(٤٨)
ديدگاههاى گوناگون درباره عظمت امام حسين عليه السلام
١٦٣ ص
(٤٩)
پاكى ويكرنگى
١٦٤ ص
(٥٠)
بخش سوم امام حسين عليه السلام هدايت كننده امّت اسلامى
١٧٣ ص
(٥١)
كربلا سرآغاز است نه پايان
١٧٣ ص
(٥٢)
مصيبت و اشك
١٦٩ ص
(٥٣)
تكامل مسير تاريخ
١٧٤ ص
(٥٤)
ويرانى و سازندگى
١٧٨ ص
(٥٥)
اسلام دو بعد دارد
١٨١ ص
(٥٦)
تسليم مطلق در برابر خدا
١٨٢ ص
(٥٧)
رنجهاى جاهليّت
١٨٨ ص
(٥٨)
حزب جاهليّت و چالش مكتبى
١٨٧ ص
(٥٩)
ترس و بيم
١٨٩ ص
(٦٠)
معجزه پيامبر اسلام
١٩٠ ص
(٦١)
كشمكشى بنيادين
١٩٣ ص
(٦٢)
واقعه كربلا، انقلابى است هميشه فرزوان
١٩٧ ص
(٦٣)
مسؤوليّت ما چيست؟
١٩٥ ص
(٦٤)
چرا امام حسين عليه السلام چراغ راه هدايت است
٢٠١ ص
(٦٥)
امام حسين عليه السلام ما را به يارى خويش مىخواند
٢١٢ ص
(٦٦)
امام حسين عليه السلام پيشواى همه دورانها
٢١٢ ص
(٦٧)
نداى امام حسين عليه السلام، همچنان پرآوازه است
٢١٤ ص
(٦٨)
بازگشت دوباره نبرد حقّ و باطل
٢١٤ ص
(٦٩)
بازگشت بنى اميّه به زندگانى
٢١٥ ص
(٧٠)
ما و محرّم
٢١٧ ص
(٧١)
كشمكش همچنان ادامه دارد
٢١٦ ص
(٧٢)
ماه محرّم جهشى در راه جهاد
٢١٨ ص
(٧٣)
چه بپردازيم؟
٢٢١ ص
(٧٤)
رابطه گفتار و رفتارمان
٢٢٢ ص
(٧٥)
امام حسين عليه السلام و ما
٢٢٤ ص
(٧٦)
امام حسين عليه السلام كيست؟
٢٢٦ ص
(٧٧)
تقوى و پرهيزكارى شرط ولايت
٢٢٩ ص
(٧٨)
افقهاى ولايت
٢٣٣ ص
(٧٩)
ولايت و مسؤوليت ما در برابر آن
٢٣٦ ص
(٨٠)
شعائر حسينى، راه و محتوى
٢٣٨ ص
(٨١)
راز جاودانگى انقلاب حسينى
٢٣٨ ص
(٨٢)
اهمّيت هيئتهاى حسينى
٢٤٠ ص
(٨٣)
شعائر حسينى و نظامهاى طاغوتى
٢٤١ ص
(٨٤)
بزرگداشت شعائر الهى
٢٤٢ ص
(٨٥)
1- درك نمودن شخصيّت امام حسين عليه السلام از گذر سخنانش
٢٤٣ ص
(٨٦)
2- پرورش خطيبان و سخنرانان
٢٤٥ ص
(٨٧)
3- برپايى همايشها
٢٤٥ ص
(٨٨)
4- نقش متولّيان حسينيهها و هيئتها
٢٤٥ ص
(٨٩)
5- نقش فرهيختگان
٢٤٥ ص
(٩٠)
ضرورت دگرگون سازى راهها و روشها
٢٤٦ ص
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص

پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٩٣ - كشمكشى بنيادين

الْأُمَّةُ بِراعٍ مِثْلِ يَزيدِ..» [١].

«انّا للَّه‌وانّا اليه راجعون، بنابراين بايد با اسلام خداحافظى كرد كه، امّت اسلامى به فرمانروايى چون يزيد گرفتار شده است.»

زيرا به راستى يزيد براى نابود كردن كامل اسلام آمده بود. چنانكه برخى از مورّخين ادّعا مى‌كنند يزيد احمق نبود، بلكه درست مى‌دانست چه مى‌كند. چرا كه حزب اموى از گذر او، پدرش معاويه و خلفاى ستم پيشه بعدى بر جهان اسلام حكومت كرد.

كشمكشى بنيادين‌

داستان كشمكش ميان ائمّه اطهار و حزب اموى، داستانى ساده با انگيزه‌هاى حاشيه‌اى نمى‌باشد؛ بلكه كشمكشى است ميان حزب مكتبى «حزب اللَّه» و حزب جاهليّت «حزب شيطان». يا به ديگر سخن، كشمكشى است ميان شجره طيّبه (درخت پاك) و ميان شجره خبيثه نفرين شده در قرآن:

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّماءِ* تُؤْتِي أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ* وَمَثَلُ كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِن فَوْقِ الْأَرْضِ مَالَهَا مِن قَرَارٍ [٢].

«آيا نديدى چگونه خداوند «كلمه طيّبه» (و گفتار پاكيزه) را به درخت‌


[١] - بحارالانوار، ج ٤٤، ص ٣٢٦.

[٢] - سوره ابراهيم، آيات ٢٤- ٢٦.