پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٦ - ١- امام حسين عليه السلام آموزگار دين مبين اسلام

بدانند خداوند و پيامبر او از مشركان برى و بيزارند.»

و هرگز پيامبر اكرم با آنها مدارا ننمود؛ بلكه آشكارا به ايشان فرمود:

قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ* لَاأَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ* وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ* وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَا عَبَدتُّمْ* وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ* لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ‌ [١].

«بگو هان اى كافران* من معبود شما را نمى‌پرستم* و شما هم پرستندگانِ معبود من نيستيد* و من پرستنده آنچه شما مى‌پرستيد نيستم* و شما هم پرستندگان معبود من نيستيد* شما را دين شما، و مرا دين من.»

و اگر امام على عليه السلام به امر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله، تمامى بتهاى قريش را در كعبه و پيرامون آن سرنگون ساخت و همچنين آيات سوره برائت را بر مشركين تلاوت نمود، بدين‌سان او نيز پس از پيامبر اسلام وارد نبردى بى‌وقفه بر عليه پيروان شركى شد كه به اسلام تظاهر مى‌كردند.

جنگهايى چون: جنگ جمل بر عليه ناكثين (عهدشكنان)، و جنگ صفّين بر ضد قاسطين (ستمگران)، و جنگ نهروان بر عليه مارقين (خوارج) براى دفاع از يكتاپرستى و ازرشهاى توحيد برپا شده بودند.

ائمّه اطهار عليهم السلام در برابر پرچمهاى شركى كه با ظاهر فريبنده‌اى از دين رنگ آميزى شده و توسّط بنى‌اميّه برافراشته شده بودند، ايستادگى و پايدارى نمودند. در همين راستا امام على عليه السلام با ايشان‌