پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٢ - الف- روز حسين عليه السلام

مباركش را با نيزه‌هاى سهمناك آنها آشنا مى‌سازد و پس از پاره‌پاره شدن پيكر شريفش، با نوشيدن شراب گوارا از دستان جدّ بزرگوارش، سيراب مى گردد و به سوى شهادت عروج مى‌نمايد. از سويى ديگر، عموى او، قمر بنى‌هاشم، اباالفضل عبّاس را مى‌بينيم كه در اوج وفادارى پرواز مى‌نمايد. در آن هنگاميكه به آب فرات دست يافت ومشتى از آب را در حاليكه جانش از عطش مى‌سوخت، بر كف گرفت؛ ناگهان برادرش حسين عليه السلام را به ياد آورد و آن آب را رها كرد و آرزو نمود كه اى كاش بتوانم اندكى از اين آب را به خيمه‌گاه حسين عليه السلام برسانم. ولى با فرودآمدن آن تير شيطانى، آرزويش نقش بر آب گشت.

امّا او تسليم نشد و موجهاى بلا را با كوههاى اراده طى نمود تا اينكه پاى در ركاب شهادت نهاد.

همانا هريك از تصاوير اين حماسه، آموزه‌اى است بزرگ براى اراده و پايدارى.

٦- هنگامى سود بزرگ يك قطره كوچك آشكار مى‌گردد كه به درياى متلاطم بپيوندد. درباره انسان نيز امر اين گونه است. پس هنگاميكه يك شخص به جريان جامعه وارد و با آن يكى مى‌شود، توانايى و نيرومندى او نمايان مى‌گردد. و حماسه عاشورا بوته‌اى است كه مردم را براى همبستگى آماده مى‌سازد تا به نيروى بزرگى تبديل گردند.

٧- هنگاميكه روح انسان در برابر كوه مشكلات و مصيبتها خرد مى‌گردد و افسردگى بر روح او چيره مى‌شود و آن را از درون چون خوره مى‌خورد؛ حماسه عاشورا با آن شجاعتها، قهرمانيها و عوامل‌