پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٨٥ - تسليم مطلق در برابر خدا
ابراهيم عليه السلام تا رسول اكرم صلى الله عليه و آله ادامه دارد و به سخن واحدى فرامىخواند و آن كلمه «اسلام» است؛ يا به ديگر سخن، تسليم شدن و رضايت مطلق.
وَوَصَّى بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى لَكُمُ الدِّينَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ [١].
«و ابراهيم و يعقوب (در واپسين لحظات عمر،) فرزندان خود را به اين آيين، وصيّت كردند؛ (و هر كدام به فرزندان خويش گفتند:) فرزندان من! خداوند اين آيين پاك را براى شما برگزيده است؛ و شما، جز به آيين اسلام [/ تسليم در برابر فرمان خدا] از دنيا نرويد.»
پس هنگاميكه امّت، مسلمان باشد راه نفى و اثبات را باهم طى مىكند، و آنگاه است كه دشمن را نابود و دوست را استوار مىسازد.
امّت مسلمان هيچگاه تنها به نفى دشمن بسنده نمىكند، بلكه راه اثبات، كه همان تسليم شدن در برابر خدا و هر آنچه خدايى است، را نيز در پيش مىگيرد؛ زيرا مفهوم اسلام، تسليم شدن در برابر رهبرى، اوامر و احكام شرعى و نيز برطرف نمودن اختلافات مىباشد.
چنانكه خداوند متعال در آيهاى ديگر مىفرمايد:
فَلَا وَرَبِّكَ لَايُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَايَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيماً [٢].
«به پروردگارت سوگند كه آنها مؤمن نخواهند بود، مگر اينكه در اختلافات
[١] - سوره بقره، آيه ١٣٢.
[٢] - سوره نساء، آيه ٦٥.