پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٩ - ١- امام حسين عليه السلام آموزگار دين مبين اسلام

از اين رو خداوند متعال آن كسى را كه ادّعاى داشتن فرهنگ و دانش مى‌كند و سپس به جبت و طاغوت ايمان مى‌آورد، پيروز نمى‌گرداند، بلكه بر او نفرين فراوان مى‌فرستد. چنانكه مى‌فرمايد:

أُولئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَمَن يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ نَصِيراً* أَم لَهُمْ نَصِيبٌ مِنَ الْمُلْكِ فَإِذاً لَايُؤْتُونَ النَّاسَ نَقِيراً [١].

«آيا نديدى كسانى را كه بهره‌اى از كتاب (خدا) به آنان داده شده، (با اين حال،) به «جبت» و «طاغوت» [/ بت و بت‌پرستان‌] ايمان مى‌آورند، و درباره كافران مى‌گويند: آنها، از كسانى كه ايمان آورده‌اند، هدايت يافته‌ترند؟! آنها كسانى هستند كه خداوند، ايشان را از رحمت خود، دور ساخت است؛ و هر كس را خدا از رحمتش دور سازد، ياورى براى او نخواهى يافت.»

وصد البتّه اين نفرين، دامان همه ادّعا كنندگان دانش را كه دين خويش را به بهاى ناچيزى مى‌فروشند و در برابر در بار شاهان سرفرود مى‌آورند، و به خاطر مال و ثروت و مقام به سجده مى‌افتند، در برمى‌گيرد.

خداوند متعال به مؤمنين امر فرموده كه به طاغوت كفر بورزند. از اين رو، ايمان كسانى كه ادّعاى ايمان به خدا و رسالتهاى الهى را دارند، ولى به طاغوت كافر نشده‌اند بلكه مى‌خواهند براى داورى نزد طاغوت بروند، پذيرفته نخواهد شد. زيرا داورى خواستن از طاغوت، خود دليلى است بر رضايت آنها به وجود طاغوت. چنانكه‌