پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٣ - بازگشت به سوى حقيقت دين
مردم به سوى حقيقت دين بود. دراين راستا خداوند متعال پيامبران، فرستادگان و اولياء را يكى پس از ديگرى مبعوث گردانيد؛ چرا كه مردم سعى در تهى ساختن دين از محتوايش و بسنده كردن به پوسته آن را داشتند. اينان نماز مىخواندند ولى نمازى كه آنها را از فحشا و منكر بازنمىداشت، به سوى خدا و ياد او فرانمىخواند و به سوى اطعام بيچارگان، اداى واجبات و ترك محرّمات برنمىانگيخت. اين نماز همچون نمازى است كه عمر بن سعد در روز عاشورا بجا آورد. در حاليكه او با قتل ابا عبداللَّه الحسين كه نماد نماز و همه واجبات شرعى بود، نماز را به قتل رسانيد!
براى نمونه حج از جمله فرائضى است كه پيش از اسلام نيز وجود داشت امّا مشركين اين فريضه را از درون تهى كرده بودند. زيرا مشركين قريش كه توليت كعبه را داشتند، بر حجّاج واجب ساخته بودند كه با لباسهاى خود طواف نكنند. بلكه لباسهاى تازهاى را از متوليان كعبه خريدارى نمايند و پس از پوشيدن به طواف خانه كعبه بپردازند؛ و اين يكى از بدعتهاى آن دوران بود.
بدينسان اعراب براى حج مىآمدند ولى مشركين اين غرامت را برايشان واجب مىكردند. برخى از اعراب فقير كه توانايى خريد آن لباسها را نداشتند، مجبور مىشدند برهنه پيرامون كعبه طواف نمايند.
همچنين مشركين كه نزديك به سيصد بت را در بيتاللَّه الحرام جاى داده بودند، پيرامون خانه كعبه طواف مىكردند و لبّيك گويان مىگفتند: «لَبَّيكَ اللَّهُمَّ لَبَّيك، لَبَّيكَ لَاشَرِيكَ لَكَ، إِلّا شريك