پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٥ - بازگشت به سوى حقيقت دين

جز بيدادى فساد، تعصّبات، اختلاف ميان قبايل عربى و ميان عربها و غير عربها و به طور كلى بازگشت به دوران جاهليت با همه ارزشهاى فاسد آن.

دراين راستا روايت شده است كه عبداللَّه بن عمر براى يارى امام حسين عليه السلام فراخوانده شد. ولى‌او در پاسخ به‌دعوت امام حسين عليه السلام بهانه كرد كه سرگرم نمازگزاردن در مسجد النبى است وثواب آن در نزد خدا بالاتر است. و آن در حالى بود كه امّت از راه خود منحرف مى‌شد، فساد بيداد مى‌كرد و اسلام به خطر افتاده بود. پس اين نماز چه سودى دارد. چنانكه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:

«إِذا ظَهَرَتِ الْبِدْعَةُ فِي امَّتِي فَلْيُظْهِر الْعَالِمُ عِلْمَهُ، فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ» [١].

«اگر بدعت در امّتم پديد آمد، بايد عالم دانش خود را آشكار سازد؛ و اگر چنين نكند، نفرين خدا بر او باد.»

نمازى كه بر عقب‌نشينى، خودباختگى و تسليم شدن در برابر طاغوت سرپوش مى‌گذارد. چيزى نيست جز سوت كشيدن و كف زدن...؟!

حال چه كسى جز ابا عبداللَّه الحسين كه خداوند او را براى چنين روزى ذخيره كرده بود بايد به وظيفه نابودى اين انحراف گسترده ژرف بپردازد؟

آرى، بدين‌سان او چراغ راه هدايت و كشتى نجات گشت. زيرا او