پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٤ - بازگشت به سوى حقيقت دين

هو لك...» [١].

و بدين‌سان كلمات عبادت را تحريف و جابجا مى‌كردند و ادّعاى توحيد و يكتاپرستى مى‌نمودند، در حاليكه در شرك غوطه‌ور بودند!

و بدين‌سان دين مشركين از درون پوچ و بى‌محتوى بود. چرا كه حج و نمازشان جز سوت كشيدن و كف زدن نبود. چنانكه خداوند متعال مى‌فرمايد:

... وَمَا كَانَ صَلَاتُهُمْ عِندَ الْبَيْتِ إِلَّا مُكَاءً وَتَصْدِيَةً... [٢].

«... نمازشان نزد خانه (خدا)، چيزى جز سوت كشيدن و كف زدن نبود...»

پس آن نمازى كه مى‌خواندند براى خدا نبود بلكه براى بازداشتن مردم از راه خدا بود.

از اين رو، پيامبر بزرگوارمان براى بازگرداندن حقيقت و گوهر دين، آمد. ائمّه اطهار همچنين به ايفاى نقش او پرداختند. امام حسين عليه السلام نيز هنگامى آمد كه مردى بر منبر رسول اكرم تكيه زده بود و به شرابخوارى، زناكارى و هوسبازى با ميمونهايش افتخار مى‌كرد.

علاوه بر آن، او يكى از شاعرانى بود كه به ترانه و آواز خوانى و توصيف شراب... شهرت داشت!

در آن دوران هم خلافت و هم منبر رسول و همچنين مسجد وجود داشت. ولى هنگاميكه به محتواى آنها مى‌نگريم، چيزى نمى‌يابيم‌