پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧١ - امام حسين عليه السلام، آن شهيد شاهد

«يا بگوييد: پدرانمان پيش از ما مشرك بودند، ما هم فرزندانى بعداز آنها بوديم؛ (و چاره‌اى جز پيروى از آنان نداشتيم.)»

از سويى ديگر ثروتمندان هراسان از تنگدستى و بيمناك از مساوات و از خشم محرومين مى‌باشند و مى‌گويند:

وَقَالُوا إِن نَتَّبِعِ الْهُدَى‌ مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِن أَرْضِنَا أَوَ لَمْ نُمَكِّن لَهُمْ حَرَماً آمِناً يُجْبَى‌ إِلَيْهِ ثَمَرَاتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ رِزْقاً مِن لَدُنَّا وَلكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ‌ [١].

«آنها گفتند: ما اگر هدايت را همراه تو پذيرا شويم، ما را از سرزمينمان مى‌ربايند. آيا ما حرم امنى در اختيار آنها قرار نداديم كه ثمرات هر چيزى (از هر شهر و ديارى) به سوى آن آورده مى‌شود؟! رزقى است از جانب ما؛ ولى بيشتر آنان نمى‌دانند.»

همچنين مى‌گويند:

قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ‌ [٢].

«گفتند: آيا ما به تو ايمان بياوريم در حالى كه افراد پست و بى‌ارزش از تو پيروى كرده‌اند؟!»

همچنين شبه فرهيختگان ومدّعيان دين را مى‌يابيم كه در برابر باطل، سكوت اختيار مى‌كنند وبا ستمكاران مدارا مى‌نمايند وبه گوشه چشمى از قدرت، خشنود مى‌باشند. چنانكه قرآن در مورد اينان مى‌فرمايد: