پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨٩ - امام حسين عليه السلام نورى در تاريكى راه
ديگران منتشر مىسازند، سنجهاى حسينى داشته باشيم. از اين رو اگر فرهنگى، فرهنگ جان فشانى و چالش باشد، مشكلى وجود ندارد ولى اگر غير از آن باشد، بايد اين فرهنگ و منادى آن را نفى نماييم تا نقش راهزنان و دزدانى كه راه خدا را مسدود كردهاند، كمرنگ نماييم.
همان كسانى كه پرچم سيّدالشهدا را ربوده و با نام آن با امام حسين عليه السلام پيكار مىكنند؛ افرادى كه بذر شك و وسواس را در نفسها مىكارند و بزدلى، ترس و ترديد را در جان محرومين القا مىكنند و ايشان را به سكوت و فريب امر مىنمايند، و با مجاهدين وفعّالان پيكار مىكنند؛ و دين را براى مصالح خويش مىخواهند و هرگز منافع خود را در راه دين و دگرگون ساختن اين واقعيّت ناگوار فدا نمىسازند. از اين رو مىبينى كه مجاهدان راه حسينى را آماج تهمتهاى پوچ و بىارزش خود قرار مىدهند، و در كمين مىنشينند تا نقاط ضعف ايشان را بيابند. اينان فراموش كردهاند كه عزلت گزينى، سستى و شانه خالى كردن از زير بار مسؤوليتها گناهى است نابخشودنى؛ لذا بىپروا آن را انجام مىدهند. اينان به راستى سالكان راه شريح قاضى- كه لعنت خدا بر او باد!- هستند.
٢- بياييم نسل نوپا را با روحيه پايدارى و استوارى، دهش و جانفشانى، وحدت و جهاد... يا بهتر بگوييم روحيّه حسينى كه از گوشه گوشه حماسه كربلا برمىخيزد، تربيت كنيم و از دلاورى و حكمت سيرابشان نماييم؛ شكيبايى و پايدارى را به ايشان تلقين كنيم؛ بذر بلند پروازى و همّت را در دلهايشان بكاريم و به آنها بگوييم كه در برخى از سرزمينهاى اسلامى، حزب سياه اموى هنوز فرزندان