پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥١ - الف- روز حسين عليه السلام

مى‌يابد كه لحظاتى را هر چند اندك به آن جهان بيانديشد تا دوباره مسير زندگيش را دراين دنيا، پيش از كوچ كردن به جهان آخرت، جهان غيب و زندگانى ابدى باز يابد.

٤- هر فردى- به هنگام ادّعا نمودن- گمان مى‌كند كه خود بهترين عمل كننده به وظايف است؛ ولى هنگاميكه با حماسه عاشورا آشنا مى‌شود و به خويشتن باز مى‌گردد مى‌بيند كه چه اندك تلاش و مجاهدت نموده است. پس در نزد خويش آنچنان كوچك مى‌شود كه احساس پشيمانى مى‌نمايد. به همين خاطر عزم خود را بر مجاهدت و كوشش بيشتر، دو چندان مى‌كند و تصميمش براى ايثارگرى و فداكارى فزونى مى‌يابد.

٥- اين انگيزه‌ها و خواسته‌هاى انسان هستند كه او را به جلو مى‌رانند. پس هركه بى‌هدف زندگى مى‌كند، چون درخت كرمزده‌اى است كه از درون تهى مى‌گردد.

بنابراين بياييم و در ركاب عاشورا برخواسته و اراده خود بيافزاييم، تا نه تنها با ناتوانى نفسمان در برابر شهوات مبارزه كنيم بلكه، بتوانيم ضعف امّت خويش را در برابر مشكلات حادّ آن، از ميان برداريم.

در حماسه عاشورا مى‌بينيم كه آن جوانمرد هاشمى، حضرت قاسم بن الحسن عليه السلام چگونه با آغوش باز به استقبال مرگ مى‌رود و آن را چون عسل شيرينى، در راه پيروزى عمو و امام بزرگوارش مى‌بيند.

همچنين آن دلاور مرد علوى، حضرت على اكبر را مى‌بينيم كه چگونه سوار بر مركب شهادت به سوى دشمن يورش مى‌برد و بدن‌