پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١٥ - امام حسين عليه السلام نشانه خرد و احساس

و جانفشانى ادّعا مى‌نمايد، همان عشق خواسته شده است. و اگر عشق با اطاعت خداوند همراه گردد، نتيجه عملى آن اينگونه خواهد شد كه: يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ‌، «تا خدا نيز شما را دوست بدارد.»

بنابراين اگر احساس و خرد درهم آميزند، رستگارى را به دنبال خواهند داشت. چنانكه خداوند متعال مى‌فرمايد:

يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ* قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوا فَإِنَّ اللَّهَ لَايُحِبُّ الْكَافِرِينَ‌ [١].

«تا خدا (نيز) شما را دوست بدارد؛ و گناهانتان را ببخشد؛ و خدا آمرزنده مهربان است. بگو: از خدا و فرستاده (او)، اطاعت كنيد؛ و اگر سرپيچى كنيد، خداوند كافران را دوست نمى‌دارد.»

اين حقيقت يكى از مصداقهاى كفرى مى‌باشد كه گاهى انسان بدون آنكه احساس نمايد به آن دچار مى‌گردد و آن هنگامى است كه ميان گفتار و رفتار و ميان اعتقاد و سلوكش تفاوت ايجاد شود.

از امام صادق عليه السلام روايتى كه در برگيرنده بزرگترين اهمّيتهاست، چه، اينكه شامل بيان موقعيّت ائمه اطهار و ضرورت آنچه را كه بايد شيعيان و پيروانشان بلكه همه مسلمانان انجام دهند مى‌باشد، نقل شده است. حضرت مى‌فرمايد:

«إِنَّ اللَّهَ تَبَاركَ وَتَعَالى‌ أَوْجَبَ عَلَيْكُمْ حُبَّنا وَمُوالَاتَنَا، وَفَرَضَ عَلَيْكُمْ طَاعَتَنَا، أَلَا فَمَنْ كَانَ مِنّا فَلْيَقْتَدِ بِنَا؛ فَإِنَّ مِنْ شَأْنِنَا الْوَرَعَ والْإِجْتهادَ وَأَداءَ الْأَمانَةِ إِلَى الْبَرِّ وَالْفَاجِرِ، وَصِلَةَ الرَّحِمِ، وَإِقْراءَ