پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨٤ - امام حسين عليه السلام نورى در تاريكى راه

خائِفاً، وَأَبْكِي إِلَيْكَ مَكْرُوباً، وَاسْتَعِينُ بِكَ ضَعِيفاً، وَأَتَوَكَّلُ عَلَيْكَ كافِياً، احْكُمْ بَيْنَنا وَبَيْنَ قَوْمِنا...» [١].

«بارالها! اى فراز جايگاه! بزرگ جبروت! سخت مكر و انتقام! بى‌نياز از آفريده‌ها! گسترده كبريا! بر هر چيز توانا! نزديك رحمت! راست پيمان! سرشار نعمت! نيكو بلا! (اى آن كه) چون بخوانندت نزديكى و به آنچه آفريدى محيطى! توبه‌كنان را توبه‌پذيرى! و به آنچه خواهى توانايى و به آنچه جويى رسيده‌اى! چون شكرت گويند بسيار سپاس گويى و چون يادت كنند بسيار ياد كنى! نيازمندانه تو را مى‌خوانم و بينوايانه به تو مشتاقم و هراسان به تو پناهنده‌ام و اندوهمندانه به درگاه تو گريانم و ناتوان از تو كمك مى‌جويم و بسنده‌كنان به تو توكّل دارم. ميان ما و اين قوم داورى كن...»

به راستى اوست امام حسين عليه السلام. بنابراين ما بايد تا درجه پيروى از او در پرهيزكارى و تقوى، در خضوع و پرستش و در سلوك واخلاق پيش برويم.

د- و سرانجام، از او در آن هنگاميكه زندگى خداگونه‌اش با شهادت پايان پذيرفت- تا راهى باشد براى روش زندگانى- پيروى نماييم.

امام حسين عليه السلام در روز شهادتش نمونه‌اى والا براى هر فداكارى و حجّتى آشكار در هر جانفشانى بود. او در يك روزهر آنچه كه يك انسان مى‌تواند در راه پروردگارش فدا سازد، تقديم نمود. و نيز ياران‌